Yosun

Gecenin en uç yerinde bir kadın Örer saçını köpüklü mermere Parmakları ucundan tutar karanlığın Ve ömür uzanır bilinmez yere Saçlarından tuttum gecenin Yüreğimde ne korku

Kefenimdeki Yama’ya

İncindiğim yerlerden acı bir gerçeklikle sarmalıyor düşkünlüğümü can yangınları. Bir gece daha karanlığa dönüyor isyankar yüzsüzlüğünü. Bir kalem daha tükeniyor ırmak kızıllığından kayıp. Cesetlerini yaralarına

Bir karamsar şiir…

Yıldızlar sönük gökyüzünde bu gece, Fırtınalar kopuyor Gecenin ürperten sessizliğinde, Düşlerimi sürükleyip götürüyor Girdapta savrulan yaşamın izleriyle birlikte… Ellerimi uzatıyorum, Gecenin rengi Siyaha boyuyor ellerimi!