Yosun

Gecenin en uç yerinde bir kadın Örer saçını köpüklü mermere Parmakları ucundan tutar karanlığın Ve ömür uzanır bilinmez yere Saçlarından tuttum gecenin Yüreğimde ne korku

Güneşimi Vurdular

dalgalar sırılsıklam, dökülmüş elleri kolları yorgun argın, güneşi kıyıya sürüklüyorlar kıran kırana vuruşuyor hüzün mavisi ışıkları ıskalayan tüm kurşunlar onda karar kıldılar çoktan gelmiş olmalıydı