Archive for the ‘Kimdir Biyografi’ Category

Prof. Dr.Baymirza Hayit

Cuma, Haziran 29th, 2012

Baymirza Hayit, Özbekistan’ın Fergana vadisi, Namangan vilayetinin, Yargorgan köyünde 17 Aralık 1917’de doğdu. Annesinin adı Rabiya, babasının adı Hayit Mirza Mahmutmirzaoğlu’dur. Dokuz çocuklu çiftçi bir ailenin çocuğu olan Baymirza Hayit Özbek Türkleri’nden olup, çocukluk yılları hayatında derin akisler bırakacak olan Sovyet kızılordu milislerinin kanlı eylemleriyle doludur.

Sovyet hakimiyetinin tam olarak sağlanamadığı 1923’lü yıllarda Baymirza’nın ilk eğitim hayatı mahalle mektebinde din eğitimiyle başlar. Bir yıl sonra Cedit Mektebine yazılan Hayit, Okulun dördüncü sınıfından Namangan Vilayeti Talim Terbiye Teknikleri Okuluna geçir. Yazmaya ve okumaya son derece meraklı olan Hayit ilk yazılarını okulun duvar gazetesi olan”Bizim Fikir”de neşreder. Okuldaki müsamere ve şiir günlerinde dikkatleri üzerine çeken Hayit, kısa bir süre sonra Türkistan yeraltı milliyetçi aydınlarından olan Süleyman Çolpan, Gafur Gulam, Safizade ve Refik mümin’lerle tanışıp, Çolpan’ın özel alakasına mazhar olur. Ceditçi ve Türkbirlikçi aydınların, toplandığı Çınaraltı kahve muhitinde Usta-Çırak usulüne göre Hayit edebiyat ve Musiki sohbetlerine katılır. Çınaraltı muhiti, Hayit’in daha sonraki yıllarını manalandıracak olan tarih ve millet şuuru almasının yanında yol, yordam, usûl, erkân öğreten ikinci bir okul vazifesini görmüştür.

1933 yılı genç Hayit’in hayatında bir dönüm noktasıdır. Çünkü bu yıllar Stalin’in harekete geçip son geride kalan Türkbirlikçi kişi ve odakları temizleme hareketinin adı olduğu yıllardır. Halk düşmanı suçlamasıyla, gerçekten geride kalmış bütün aydınlar temizlenmiştir.

1943’te yüksek okul imtihanını kazanan Hayit önce Andican vilayeti Sulama (Ziraat) Okuluna, ardından Hokand vilâyetinde Tıp Fakültesine girerse de, ruhunun bir türlü ısınamadığı bu okulu da bırakıp, Türkistan Sovyet Muhtar Cumhuriyeti’nin 1920-1921 yılları arasında Savunma Bakanlığı yapmış Ustubayev vasıtasıyla “Taşkent Üniversitesi’nin Tarih Fakültesi’ne kaydolur. Fakülte sekreterliğinden Baymirza Hayitoviç Mahmudov olarak düzenlenmiş ilk talebelik kimlik kartını alır. Hayit bu Rus mantıklı ismin yarısından, önce 1939’da girmiş olduğu Kızılordu’daki askerlik hizmetinde (Baymirza Hayitov), geri kalanından da 1942’de Türkistan lejyonuna katıldığında kurtulacaktır.

Hayit için Taşkent Üniversitesinde, Tarih bölümünden 1937’de mezun olur. Okul yılları boyunca, yaz tatillerinde kolhozlarda çalışırken, Stalin diktasının en acı örnekleriyle karşılaşarak hayata hazırlanmaktadır. Hayit’in yetişmesinde önemli rolleri olan Özbekistan Milli İttihat Partisi Başkanı Feyzullah Hocayev, Özbekistan Komünist Partisi Sekreteri Ekmel İkram, büyük şairlerden Abdülraif Fıtrat ve Süleyman Çolpan gibi tanınmış simalar ve öğretmenler tamamen temizlenmiş, fakat bu defa da okullarda eğitim verecek öğretmen kalmamıştır. Sovyet hükümeti yüksek okullarda okuyan öğrencilerin hızlandırılmış eğitime tabi tutup nizami eğitim enstitüsü’nde üç aylık kurs sonunda öğretmen olarak görevlendirmektedir. Bu yoldan Enstitü’yü başarıyla bitiren Hayit, önce Turokargan rayununda, ardından Sir-Derya buyunda Camacoy ve Sayram köy okullarında öğretmenlik yapıp ardından Rayun(Kaza) maarif müdürlüğüne tayin edilir. Bu arada Taşkent’e gidip üniversitedeki imtihanlarına girmektedir. 30 Ekim 1939’da yüksek dereceyle Taşkent Üniversitesini bitirdiğinde, Hayit’i 2. Dünya harbi cephesine çağıracak celp kağıdının gelmesine çok fazla bir zaman kalmamıştır. NKVD’nin gözdağı vermek için tutuklanmalara başlaması üzerine, Lenin’in karısı Nadya Krupskaya’ya mektup yazması bir şeyi değiştirmeyecek ve hemen ardından askere çağrılacaktır.

Cepheye gitmeden on beş gün önce annesinin ısrarıyla Tohtahan adında bir kızla evlenen Hayit, bir daha eşini göremediği gib, ondan olan çocuğunu da tam elli iki yıl sonra görebileceği uzun bir maceralı yola çıkacaktır. 1939’un 23 Aralık’ında Namangan’dan yola çıkan Hayit, okul tatillerinde Sovyet sistemine göre askerlik eğitimi almış olduğundan Kızılordu’ya Teğmen rütbesiyle katılarak, Polonya cephesinde Çijov şehrine gelir. Savaş içinde Tankçı sınıfı kursuna tabi tutularak Polonya cephesinde Tankçı sınıfı kursuna tabi tutularak, Polonya cephesinde savaşa katılır. Almanlarla yapılan savaş esnasında Beyaz Rusya’nın Slutsk şehri yakınlarında (1941’de) Almanlara esir düşer. Alman esir kamplarında uzun ve son derece ağır şartlar altında ölümü beklediği günlerde, Türkistan’ın Türkçülerinden olup 1920’lerde Rusya’dan kaçıp, Paris’e yerleşen Mustafa Çokay’ın yardımıyla kamplardan kurtulur.

Almanların ,Ruslara karşı kurduğu Türkistan lejyonunda görev alan Hayit, Almanların teslim olmasıyla, müttefik kuvvetlerin Stalin’le anlaşmaları gereği birkaç kere daha ölümden kıl payı kurtularak, savaş sonrası Almanya’ya yerleşir.

1947’de Münster/ Westfalen Üniversitesinin Felsefe Fakültesine yazılan Hayit, bundan böyle hayatını vakfedeceği Sovyet araştırmalarıyla, Sovyetler Birliği içindeki Türk halklarının siyasi, tarihi ve dini meseleleri üzerine çalışmaya başlayacaktır. 1950’de parlak bir dereceyle, hazırlanmış olduğu Türkistan (Hokand ve Alaş urdu) Milli hükümetleri” adlı teziyle Felsefe doktoru ünvanını kazanır.

1950’de Alman Ruth hanımla evlenen Hayit’in bu evlilikten Ertay ve Mirza adında iki oğlu, Dilber adında bir kızı ayrıca Özbekistan ‘da evlendiği ilk eşinden olma Bekmirza adında bir oğlu vardır.

Prof. Dr.Bahaeddin Yediyıldız

Cuma, Haziran 29th, 2012

Doğum Yeri ve Yılı : Kabataş, Ordu – 1945.

Halen Bulunduğu Görev:
Prof. Dr.Bahaeddin Yediyıldız’ın Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Başkanı olarak görevlendirilmesine ilişkin karar 07.08.2009 tarihli Resmi Gazete’de yayınlandı.

Eğitim-Öğretim:
– İlköğretim (Merkez İlkokulu, Gölköy, Ordu), 1956
-Ortaöğretim (Gölköy Merkez Ortaokulu, Ordu Lisesi), 1963
-Lisans , Ankara Üniversitesi, 1967
-Sosyal Tarih Doktorası, Université de Paris IV – Sorbonne,   1975 
Tez Konusu:Institution du vaqf au XVIIIè siècle en Turquie -étude socio-historique  

-Osmanlı Müesseseleri ve Medeniyeti Tarihi Anabilim        Dalında  Doçent, 1983
Tez Konusu: Tahrir Defterlerine Göre Canik-i Bayram (Ordu) Kazası’nın   Sosyal ve Ekonomik Tarihi

-Genel Türk Tarihi Anabilim Dalında  Profesör, 1988

Medenî Hâli:
Evli : Emine Yediyıldız

Çocukları:
-Numan Yediyıldız, Kurmay Binbaşı, Atatürk İlkeleri ve İnkılâp Tarihi Anabilim Dalında Bilim Uzmanı, Sistem Mühendisliği Anabilim Dalında Bilim Uzmanı.
-Ahmet Necmi Yediyıldız, Bankong’da Serbest İşadamı

Araştırma ve Uzmanlık Alanları:
Tarihte Yöntembilim ve Türk toplum  ve  kültür  tarihi

Lisansüstü Eğitim-öğretim Faaliyetleri:
Tarih Metodolojisi, Toplum, Kültür ve Ekonomi Tarihi alanlarında yüksek lisans ve doktora

İdari Görevleri
-Yürütme Kurulu Üyesi, Türk Tarih Kurumu (1986- 2001)
-Yönetim Kurulu Üyesi , Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü (1987-1989; 2001)  
-Yazı İşleri Müdürü, Türk Kültürü (2001-)
-Yönetim Kurulu Üyesi , H.Ü.Edebiyat Fakültesi (1991-1993)
-Dekan Yardımcısı, H.Ü.Edebiyat Fakültesi (1991-1993)
-Bölüm Başkanı , H.Ü.Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü (1995- 2004)
-Yönetim Kurulu Üyesi , H.Ü.Atatürk İlkeleri ve İnkılâp Tarihi Enstitüsü (1988-1996)
-Enstitü Müdürü, H.Ü.Atatürk İlkeleri ve İnkılâp Tarihi Enstitüsü (1996-2004)
-Yönetim Kurulu Başkanı, Türkiye İlim ve Edebiyat Eseri Sahipleri Meslek Birliği (İLESAM)  (1995-1997).
-Başkan, Comité International des Sciences Historiques (Tarih Bilimleri Uluslarasarı Komitesi)’in Türk Millî Komitesi  (1996-2001)
-Başkan Yardımcısı, Comité International des Sciences Historiques (Tarih Bilimleri Uluslarasarı Komitesi)’in Türk Millî Komitesi (2001- ……).
-Senato Üyesi, Hacettepe Üniversitesi (1996- 2004)
-TOBB Ekonomi ve Teknoloji Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Dekanı (Mayıs 2004 – …).

Bilimsel Kuruluşlara Üyelik
-Türk Tarih Kurumu aslî üyesi
-Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü üyesi
-İlim ve Edebiyat Eseri Sahipleri Meslek Birliği ( İLESAM ) üyesi
-Comité International des Sciences Historiques (Tarih Bilimleri Uluslarasarı   Komitesi) Türk Millî Komitesi Üyesi

Tam Gün Kadrolu Görevleri
-Vekil öğretmen (Elbey köyü, Kabataş, Ordu, 1959-1960) 
-Memur (M.E.B. Türk Ansiklopedisi Şubesi, 1965-1966)
-Yedek subay (Silvan, Diyarbakır, Temmuz-Ekim, 1975).
-Memur (M.E.B. Talim ve Terbiye Kurulu, 1976).
-Öğretim Görevlisi (Hacettepe Üniversitesi Sosyal ve İdârî Bilimler Fakültesi Tarih Bölümü, 1977-1982)
-Öğretim Üyesi (Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü, 1982-2004).
-TOBB Ekonomi ve Teknoloji Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Dekanı, 2005-2007

Hacettepe Üniversitesi Dışında Ders Verdiği ya da Tez Yönettiği Diğer Kuruluşlar:
-Selçuk Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi misafir öğretim üyesi (1982-1983)
-Gazi Üniversitesi İktisadî ve İdarî Bilimler Fakültesi
-Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü
-Ankara Üniversitesi Türk İnkılâp Tarihi Enstitüsü 
-Kara Harp Okulu
-Millî Güvenlik Akademisi
-Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü

Aldığı Ödüller
-Millî Eğitim Bakanlığı Yurt Dışı Doktora Bursu (1416 Sayılı Kanun) (1968 –1973)
-Türk Petrol Vakfı Yurtdışı Araştırma Bursu (1973-1975).
-Türk Ocağı “Ziya Gökalp Bilim Teşvik Armağanı” (28 Mart 1987). 
-Yerel Televizyonlar Birliği “Halk Kahramanları Ödülü” (23 Aralık 2001)

2547 Sayılı Kanun’un 38. Maddesi uyarınca Yaptığı Görevler
-Uzman (Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü Kuyûd-i Kadîme Arşivi)
-Bilimsel Yardımcı (Türk Tarih Kurumu, 1983-1986)
-Bakan Danışmanı (Millî Eğitim Bakanlığı)

Akademik Danışma Kurulu Üyelikleri
– Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayın Danışma Kurulu Üyeliği
– Genel Müdür Danışmanı (Vakıflar Genel Müdürlüğü)
– Vakıflar Genel Müdürlüğü Yayın Danışma Kurulu Üyeliği
– M.E.B. Talim ve Terbiye Kurulu Lise Tarih Kitapları Müfredat Programı Hazırlama Komisyonu Üyeliği
– Vakıflar Genel Müdürlüğü Vakıf Araştırmaları Merkezi Danışma Kurulu Üyeliği

Yönettiği Yüksek Lisans Tezleri ve Doktora Tezleri
a. Yüksek Lisans Tezleri
b. Doktora

a. Yüksek Lisans Tezleri
1-Birinci, A., Anadolu’da Kolluk Kuvvetleri, H.Ü.Mezuniyet Sonrası Eğitim Fakültesi, Ankara, 1978

2-Özel, O., XV.-XVI. Yüzyıllarda Anadolu’da Kırsal (Ziraî) Organizasyon, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1986

3-Tuş, M., Sivas Şer’iye Sicillerine Göre Tanzimat’ın Sivas’a Tesirleri (1883-1956), H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1986

4-Demirel, Ö., Şer’iye Sicillerine Göre II. Mahmud Döneminde Sivas’ta Esnaf Teşkilâtı ve Üretim-Tüketim İlişkileri, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1987 (Bu tez yayınlandı: ….).

5.Erdoğru, M.A., Dârü’l-Hilâfeti’l-Aliyye Medreseleri: 1914-1924, Ankara Üniversitesi, Türk  İnkılâp Tarihi Enstitüsü, Ankara, 1985

6.Bildirici,Y.Z., Tanzimat’tan Cumhuriyet’e Türkiye’de Arapça Öğretimi, Ankara Üniversitesi, Türk  İnkılâp Tarihi Enstitüsü, Ankara, 1987

7.Ercüment, S., XIX. Yüzyılda Batılı Seyyahlara Göre Doğu ve Orta Karadeniz, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1991

8-Ölmez, Y., Karahisar-ı Sahip Sancağında Ayanlık Müessesesi (1784-1848), H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1991

9-Say, Y., Türk Tıbbı ve Türkiye’deki Sağlık Kurumları (1300-1839), H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1992

10-Yurtseven, Ç., II.Mahmud Döneminde (1808-1839) Bolu Şehrinin Sosyal Yapısı, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüü, Ankara,1993

11-Keleşyılmaz, V., Millî Mücâdele’de “İzmir’e Doğru”, H.Ü.Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enstitüsü, Ankara, 1993

12-Erdoğdu, İ., Harput’ta Gayrımüslimler (1823-1868), H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1994

13-Gül, A., Türk Yenileşme Tarihinde bir Mütefekkir Olarak Said Halim Paşa ve Batılılaşma Problemi, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1994

14-Alkan, M., Osmanlı Hilâfet Müessesesi 1517-1909, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1994

15-Demir, N., Kalkınma Planlarında ve Hükümet Programlarında Bilim ve Teknoloji Politikaları, H.Ü.Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enstitüsü, Ankara, 1995

16-Samani, S., Yugoslavya’da Etnik Yapı ve Politika (1918-1992), H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1997

17-Kırmızı, A., II. Abdülhamit Dönemi (1876-1908) Osmanlı Bürokrasisinde Gayrımüslimler, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1998

18-Ay, A., XIII.-XIV. Yüzyıllar Anadolusunda Kültür Dolaşımı Açısından Dervişler, Talebeler ve Hacılar, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1998

19-Aker, E.Z., Tanzimat Dönemi Osmanlı Sanayileşme Sorunları ve Kapitülasyonlar, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1999

20-Ural, S.S., Kabataş İlçesinde Medenî Kanunun Evlilikle İlgili Hükümlerinin Hukukî ve Sosyolojik Tahlili (1950-1960), H.Ü.Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enstitüsü, Ankara,

21-Türkdoğan, B., Avrupa Birliği ve Ulus-Devlet , H.Ü.Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enstitüsü, Ankara, 2001

22.Yeşil, F., Ebubekir Ratip Efendi’nin Osmanlı Modernleşme Tarihindeki Yeri, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara, 2002.

23. Güzel, H., Ankara Vakıfları, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara, 2002

24. Üstün, K., Ordu Yöresi Mezar Taşları, Ankara, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, 2003.

25.Tekin, S., Atatürk’ün Anıtkabri’nin Tarihi, H.Ü. Atatürk İlkeleri ve İnkılâp Tarihi Enstitüsü, Ankara, (Devam ediyor)

26.Aksu, L., Canik-i Bayram Kazası 1613 Tarihli İki Tahrir Defterinin Karşılaştırmalı Analizi, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara, (Devam ediyor)

b. Doktora Tezleri

1-Öztürk, N., Türk Yenileşme Tarihi Çerçevesinde Vakıf Müessesesi, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara, 1991 (Bu tez, Türkiye Diyanet Vakfı tarafından yayınlandı: Ankara 1995, 666 s.).

2-Kurt, Y., XVI. Yüzyıl Adana Tarihi, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1992

3-Sakallı, B., Millî Mücâdele’de Teşkilâtlanma Düşüncesi, Müdâfaa-i Hukuk Cemiyetleri ve Sosyal Yapıları, H.Ü.Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enstitüsü, Ankara 1993

4- Sarıoğlu,M., Siyâset -Şehircilik İlişkileri Açısından  Başkent Ankara (1919-1945), H.Ü.Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enstitüsü, Ankara,

5-Unan, F., Kuruluşundan Günümüze Fatih Külliyesi, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1993 (Bu tez, Türk Tarih Kurumu’nda yayınlanıyor).

6-Say, Y., Seyyid Battal Gazi Külliyesi, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1999

7-Zülfikâr, C., Aziz Mahmud Hüdayi Külliyesi ve İlk Yüzyılı, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara,1999

8-Çukurova, Ü., 1923-1938 Döneminde Gaziantep’te Sosyal Yapı, H.Ü.Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enstitüsü, Ankara, 1999

9-Erhan, Ç., Osmanlı-Amerika Siyasî İlişkileri (1776-1917), H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara, 2000 (Bu tez yayınlanmıştır, Ankara, 2001).

10-Sezgin, A., Cumhuriyet Döneminde Dinî Hayatın Meselelerinin Tarihî Kökenleri, Ankara Üniversitesi, Türk  İnkılâp Tarihi Enstitüsü, Ankara, 1990

11.Güler, A., XX.Yüzyıl başlarının Askerî ve Stratejik Dengeleri İçinde Türkiye’deki Gayrımüslimler, Ankara Üniversitesi, Türk  İnkılâp Tarihi Enstitüsü, Ankara, 1993 (Bu tez yayınlanmıştır: ATASE Yayınları, Ankara, 1996).

12.Güler, H., Millî Mücâdele Komutanlarının Hâtırâtları –Ortak bir Tarihin Aktörleri ve  Gözlemleri Üzerine Karşılaştırmalı Bir Çözümleme- H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara, 2002.

13.Şenel, Ş., Temettüât Defterlerine Göre Ankara, Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara, 2002.

14.Ay, R., Geç Ortaçağ Toplumlarında Yapısal ve İşlevsel Özellikleri Açısından Mistik Gruplar: Anadolu Örneği (XIII.-XV. Yüzyıllar), H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara, 2003.

15. Tuğ, A.Z., Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ve Rauf Denktaş, H.Ü.Atatürk İlkeleri ve İnkılâp Tarihi Enstitüsü, Ankara, 2003.

16. Alkan, M., Adana vakıfları, Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara, 2004.

17. Erdoğan, E., Tahrir Defterlerine Göre Ankara, Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara, 2004.

18.Koç, K., Ulus Devlet ve Küreselleşme, H.Ü. Atatürk İlkeleri ve İnkılâp Tarihi Enstitüsü, Ankara, 2004.

19. Alparslan, Ş., Boşnak Toplumu’nda Türk Kültürünün İzleri, Selçuk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya, 2004.

20.Gök, H., Kara Harp Okulu Tarihi, H.Ü. Atatürk İlkeleri ve İnkılâp Tarihi Enstitüsü, Ankara, (Devam ediyor)

21.Koyuncu, A.,  Balkanlarda Osmanlıların Tasfiyesi ve Türk Mirası, H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara, (Devam ediyor)

22.Hamşioğlu, O., Afganistan’ın Yenileşme Tarihinde Türkiye’nin Etkisi, H.Ü. Atatürk İlkeleri ve İnkılâp Tarihi Enstitüsü, Ankara, (Devam ediyor)

23.Metin, C., İran’da Modernleşme Hareketleri, H.Ü. Atatürk İlkeleri ve İnkılâp Tarihi Enstitüsü, Ankara, (Devam ediyor)

24.Aker, E.Z., (Konu henüz belirlenmedi.), H.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara, (Devam ediyor)

Çalıştığı ve Yürüttüğü Projeler
-Türkiye’nin Sosyal ve Kültürel Tarihi Projesi (TÜSOKTAR) Yürütme Kurulu Üyesi (Türk Tarih Kurumu, DPT)
-Türkiye’nin Sosyal ve Kültürel Tarihi Projesi (TÜSOKTAR) Sondaj Metoduyla Türkiye’nin Sosyal Ve Ekonomik Tarihini Araştırma Grubu Başkanı (Türk Tarih Kurumu, DPT)
-Türkiye Dışındaki Türk Kültür Varlıkları Envanteri Projesi Yürütme Kurulu Üyesi (Türk Tarih Kurumu. DPT)
-II. Mahmud’dan Günümüze Yurtdışına Gönderilen Öğrencilerin Prosopografisi Projesi Yürütücüsü (Hacettepe Üniversitesi Tarih Bölümü.  DPT).

Ord. Prof.Mehmet Fuat Köprülü

Cuma, Haziran 29th, 2012

Köprülü Mehmet Paşanın ailesindendir. Ayasofya Rüştiyesi ve Mercan İdadisi’nden sonra İstanbul Hukuk Fakültesi’ne devam etti. 1909’da bu fakülteyi bırakarak Edebiyat, Felsefe ve Tarih alanlarında özel olarak çalışmaya başladı. Bundan sonra İstanbul okullarında öğretmenlik yaptı. 1924’de Milli Eğitim Bakanlığı Müsteşarlığı’na atandı. Aynı yıl İstanbul Darülfünun’daki görevine döndü. Bu arada Türkiyat Enstitüsü’nü kurdu. T.T.E. (Türk Tarih Encümeni) kurulan başkanlığına seçildi.

1929’da Ord. Prof. oldu ve Edebiyat Fakültesi Dekanı seçildi. 1934’de siyasi hayata atılarak Kars’dan meclise milletvekili olarak girdi. çok partili döneme geçiş sırasında C.H.P.’ den ayrılarak D.P.’nin kurucuları arasına girdi. 14 Mayıs 1950’de D.P. iktidarı döneminde I. Menderes kabinesinde Dışişleri Bakanı olarak görev aldı. 1956’da Devlet Bakanlığı görevini sürdürürken bir yıl sonra kurucuları ile anlaşamayarak D.P.’den istifa etti. Milletvekilliği de düştü. 27 Mayıs 1960’dan sonra Yeni Demokrat Partiyi kurdu. Ancak bu parti pek ilgi görmedi. Amblem olarak seçtiği “Kıratı” A.P.’ ye bırakarak siyasi yaşamdan ayrıldı. Arasında Türk Dili ve Edebiyatı hakkında araştırmalar 1934, Türk Saz Şairleri Antolojisi 1940, Anadolu’da Türk Dili ve Edebiyatı’nın Tekamülüne bir bakış 1934, Osmanlı Devleti’nin kuruluşu 1959, On The Way to Democracy 1964, Edebiyat Araştırmaları Külliyatı 1966 adlarında bir çok kitap ve araştırma eser ve makaleleri vardır. Öte yandan İslam Ansiklopedisi’nde sahası ile ilgili ilmi makaleler yazdı.

Prof. Dr.Halil İnalcık

Cuma, Haziran 29th, 2012

Dünyaca ünlü tarihçimiz Halil İnalcık, 26 Mayıs 1916’da İstanbul’da dünyaya geldi. Çocukluğu hep savaş yıllarında geçen İnalcık, 1924 yılında, ailesiyle birlikte Ankara’ya yerleşti ve ilkokulu burada, Gazi İlkokulu’nda bitirdi. Babası Seyit bey ailesini bırakıp Mısır’a yerleştiği için Halil İnalcık’ı annesi büyüttü. Ortaokulda yatılı olarak Sivas Öğretmen Okulu’na verilen İnalcık, 1932 yılında ise Balıkesir Necatibey Öğretmen Okulu’na nakledildi. Burada, fizik dalında Nusret Kürkçüoğlu, edebiyat dalında ise edebiyat tarihçisi Abdülbaki Gölpınarlı gibi ünlü hocalardan ders aldı.

1935’de, öğretmen okulundan mezun olduktan sonra, Atatürk’ün tarih tezini bilimsel temellere dayandırmak için kurduğu Dil Tarih Coğrafya Fakültesi’ne başladı. İnalcık, üniversite eğitimi sırasında da dönemin önemli isimlerinden der aldı. Bunlar arasında Fuad Köprülü, Şemsettin Günaltay, Muzaffer Göker, Yusuf Hikmet Bayur gibi isimleri sayabiliriz.

Ortaçağ tarihi derslerini aldığı Köprülü, İnalcık üzerinde büyük bir etki bıraktı ve meslek yaşamı boyunca kendisine örnek oldu. İnalcık, 1940 yılında mezun olduktan sonra Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi’nde kaldı ve Yakınçağ Tarihi Bölümü’nde asistan oldu. Bu arada Şevkiye Hanımla evlendi ve 1948 yılında Günhan adlı çocukları dünyaya geldi.

“Tanzimat ve Bulgar Meselesi” başlıklı doktora tezini iki yıl içinde tamamladı ve doktora payesini aldı. İnalcık’ın İstanbul arşiv belgelerinden derleyerek hazırladığı bu çalışması, Türk Tarih Kurumu tarafından yayımlandı. Belgelere dayanarak hazırlanmış bu tez büyük ilgi uyandırdı. Öyle ki o sırada dekan olan Enver Ziya Karal’ı Bulgar elçiliğinden bir heyet ziyaret etti ve bu tezin Bulgar tarihine yaptığı katkılardan dolayı tebriklerini sundu. Bu da, İnalcık’ın ileride birçoklarının kabul edeceği tarafsız ve doğru tarih yazımı konusundaki hassaslığına bir örnek oluşturdu.

Bu tezi için şunları söylüyor İnalcık:
“Arşivlerde 1432 yılına, II. Murat devrine ait bir tımar defteri buldum. Bu, arşivimizdeki en eski defterdir. Onu 1954’te neşrettim. Bu Arnavutluk’a ait bir defterdi ve Arnavutluk tarihine yönelik çok önemli sorunları çözmemize yardımcı oldu. Ben eğer şöhretli bir tarihçi olmuşsam, bunu Türk arşivlerine borçluyum. Bu arşivler çok mühim ve çok zengindir. Sosyal bilimlerle uğraşan Türk bilim adamları bu arşivler sayesinde önemli çalışmalar yapabilirler ve Türkiye’nin sosyal bilimlerdeki başarısı bizi Fransa’nın yanına yerleştirir. Fakat zaman zaman arşivlerimizin yönetiminde anlaşılmaz bir düşünce hakim oluyor. Vesikaların tamamını alamayacağımız söyleniyor. Son olarak, 1989 yılında defterlerin fotokopilerinin tam olarak çıkışı yasaklandı. Bugün bunların ancak üçte birini alabilirsiniz. Eskiden bu kural geçerli olsaydı ben Tanzimat ve Bulgar Meselesi başlıklı tezimi ortaya çıkaramazdım. Bu vesikaların açıklığı sayesinde bütün dünya çarpıtmalardan kurtulmuş hakiki tarihimizi öğrenecektir. Vaktiyle, Köprülü’nün Dışişleri Bakanı olduğu zamanlarda tam açıklık vardı. Macarlar kendileri ile ilgili defterlerin fotokopilerini aldılar ve Macarca’ya tercüme ettiler. Macarlar bugün kendi kayıtlarında Türkler aleyhine olan bölümleri düzeltiyorlar. Macar tarihini yalnızca Macar vesikaları ile yazarsanız çok düşmanca sonuçlara varırsınız, ama Türk vesikalarını da kullanırsanız daha dengeli bir tarih ortaya çıkar. Bunu böyle yapmamak bizi Türk tarihinin gerçeklerini öğrenmekten alıkoyar.”

İnalcık, tarihçilik anlayışını Fransız Annales ekolu doğrultusunda tanımlar ve çalışmalarını temelde bu bağlamda sürdürür. Bunun en önemli örneğini 1977 yılında Fernand Braudel Araştırma Merkezi’nde Immanuel Wallerstein’ın düzenlediği uluslararası bir konferansta sunduğu bir bildiride görmek mümkündür. İnalcık, bu bildiride Annales yönteminin Osmanlı ekonomik ve sosyal tarihine bakışta kökten değişiklikler getirebileceğinden nasıl yararlı olabileceğinden söz eder. UNESCO’nun çıkarmayı tasarladığı “Dünya Tarihi” adlı kitapta kendisine görev verilmesi, onun tarihçiliğine olan uluslararası saygının bir işareti sayılabilir.

İnalcık, Türk tarihçilerine şu öğütlerde bulunuyor:
“Türk tarihçilerine bir öneride bulunmak gerekirse diyebilirim ki daima belgelere sadık kalın. Eğer hakikati ortaya çıkarırsanız bu daima bizim lehimizedir, çünkü bugüne değin tarihimiz hakkında yazılanların çoğu ya yalandır, ya çarpıtmadır. Eğer mübalağa yaparsanız kendinizi kabul ettiremezsiniz, sizi ciddiye almazlar.”

Halil İnalcık’ın iyi bir tarihçi olmasındaki en önemli nedenlerden biri de bildiği yabancı dillerdir şüphesiz. İngilizce, Almanca, Fransızca’yı çok iyi okuyabilen İnalcık, Arapça ve Farsça’yı da kullanabiliyor ve bir sözlük yardımıyla okuyabildiği diller arasına İtalyanca’yı da katabiliyor. Bu, kaynakları araştırmaları için kullanmamasına ve yabancı dillerde yayın yapmasına olanak sağlıyor. İnalcık, sayıları yüzleri geçen makale ve kitaplarıyla dünya tarihçiliğinde seçkin bir yer yapmıştır. Başarısının göstergeleri aldığı ödüllerin çok üzerinde. Bunlar arasında Rockfeller Vakfı, Türk Tanıtma Vakfı, ODTÜ Mustafa Parlar Vakfı, Sedat Simavi Vakfı, Dışişleri Bakanlığı Yüksek Hizmet, Kültür Bakanlığı Sanat ve Kültür Büyük Ödülleri sayılabilir.

İnalcık’ın başarılarının bir başka göstergesi de aldığı fahri doktora payeleri. Boğaziçi, Uludağ, Selçuk, Atina, Kudüs İbrani ve Bükreş üniversitelerinden doktora payeleri onun başarısının uluslararası platformda da takdir edildiğini gösterir. İnalcık, 1986’da Amerikan Akademisi’ne, 1993’te British Academy’e üye seçildi ve böylece uluslararası alanda seçkin bir yer alan ilk tarihçimiz oldu. İnalcık, iyi bir araştırmacı olmasının yanında yetiştirdiği öğrencilerle de Türk tarihçiliğine değerli katkılarda bulunuyor.

“Türk tarihçiliği gelişiyor. Geçmişte iki büyük üstad var: Fuad Köprülü, Ömer Lütfü Barkan. Bu iki usta Türk tarihçiliğine getirdikleriyle bir yön vermiştir. Bugün tarihimizi onların yolunda iyi inceleyebilmek için, Osmanlıca’ya hakim olmak, bunun yanında batı tarihçiliğini iyi izlemek gerekir. Bana, siz bütün kariyeriniz boyunca ne yaptınız diye sorarsanız şunu söyleyebilirim: Bütün çabalarım Türk tarihçiliğini modern tarihçilik düzeyine çıkarmaktır. Benim tarih anlayışım devletlerin tarihini ortaya çıkarmaktan ziyade halkın tarihini, halkın geçmişte nasıl yaşadığını, sosyal hayatını, ekonomisini, gündelik yaşantısını ve bunları belirleyen şartları ortaya çıkarmaktır. Bizim tarihçiliğimiz ise bu konulara yeni yeni ilgi duyuyor.”

İnalcık, 1972’de otuz yıl ders okuttuğu Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi’nden emekli olunca, Chicago Üniversitesi tarih bölümüne davet edildi. Burada on beş öğrenci yetiştirdikten sonra 1986 yılında ikinci kez emekli oldu.

Halil İnalcık, çok çeşitli üniversitelerde sürdürdüğü meslek yaşantısına 1993 yılından itibaren Bilkent Üniversitesi’nde devam ediyor ve bu üniversitede lisansüstü bir tarih bölümü kurmaya çabalıyor. Dört uzmanla birlikte hazırladığı eseri “An Economic and Social History of Ottoman Empire” bugün dünya üniversitelerinde el kitabı haline gelmiştir. İnalcık bu eserle, Osmanlı Türk tarihinin medeni yüzünü dünyaya tanıtmakla övünüyor.


İlgili Siteler:
Osmanlı Web Sitesi
Ottoman Store e-Mağazası

Ord. Prof.Zeki Velidi Togan

Cuma, Haziran 29th, 2012

Zeki Velidi Togan, 10 Aralık 1890 tarihinde Başkurt ilinde İsterlitamak’a bağlı Küzen köyünde doğdu. Daha ilk medrese tahsilini yaparken bir yandan da özel Rusça dersleri alıyordu. Öğretmen olan annesinden Farsça öğrenmeyi de ihmal etmiyordu. 1902 yılında orta tahsil için Ütek’e bulunan dayısı Habib Neccar’ın medresesine gitti. Buradaki öğrenimi sırasında Arapça dersler alarak dil bilgisini geliştirdi.

1908’de köyünden kaçarak Kazan’a gelip burada özel dersler aldı. Bu arada Katanov ve Aşmarin gibi bilginlerle tanıştı. 1909 yılında mezun olduğu Kasımiye medresesine “Türk Tarihi ve Arap Edebiyatı Tarihi Muallimi” oldu. 4 yıl süren bu öğretmenliği sırasında 1911 sonlarında yayınladığı “Türk ve Tatar Tarihi” adlı kitabı sayesinde meşhur olmaya başladı. Bu eserin iyi yankıları sayesinde Kazan Üniversitesi Arkeoloji ve Tarih Cemiyeti’ne Aza seçildi.

1913’te Fergane’ye, 1914’te Buhara’ya araştırmalar yapmak için gönderildi. Bu seyahat neticelerine ait hazırlamış olduğu raporlar başta Petersburg Arkeoloji Cemiyeti olmak üzere Kazan ve Taşkent Arkeoloji cemiyetleri mecmualarında yayınlandı. Bu arada Prof. Katanov’un şimdi İstanbul Üniversitesi Türkiyat Enstitüsü’nün esas nüvesini teşkil edecek olan kitaplarının Türkiye’ye gönderilmesine vesile oldu. Daha sonra Rus Millet Meclisi Duma’da Ufa Müslümanlarının temsilcisi olarak bulunmak üzere Petersburg’a gitti. Bilimsel çalışmalarına siyasî çalışmalarını da eklemiş oluyordu.

Bu sırada Bolşevik ihtilâli patlak verince o da Türklerin durumunun düzelmesi için mücadeleye girişti. Bolşevik İhtilâli’nden 22 gün sonra 29 Kasım 1917’de Başkurt ilinin muhtariyeti ilan edildi. Örenburg’u 18 Şubat 1918’de işgal eden Sovyetler onu tutukladılarsa da 7 Haziran’da hapisten kaçtı. Başkurt hükümeti kurulduğunda Togan, Harbiye Nazırı oldu. Bundan sonra Lenin, Stalin ve Troçki ile defalarca görüştü fakat olumlu sonuç alamayınca Türkistan’a çekilip orada mücadeleye karar verdi.

1920-23 yıllarında Türkistan’da amansız bir mücadeleye girişti ise de başarılı olamadı. Basmacı Hareketi’nin içinde bulundu. Türkistan Millî Birliği’nin kurucusu ve ilk başkanıdır. Paris, Londra ve Berlin’deki bir çok Orta-Asya tarihçisi onunla çalışmak istemesine rağmen, devrin Türkiye Milli Eğitim Bakanı Hamdullah Suphi, Fuat Köprülü, Rıza Nur, Yusuf Akçura’nın istekleri sayesinde Türkiye’den davet aldı. 20 Mayıs 1925’te geldiği Türkiye’de Maarif Vekâleti Telif ve Tercüme Encümeni’ne tayin edilmiştir. O zamanki Ankara’nın kitap açısından yetersiz olması yüzünden kendi isteği ile İstanbul Darülfünun’u Türk Tarihi Müderris Muavinliği’ne tayin edildi.

Bundan sonra İstanbul ve Anadolu kütüphanelerinde hummalı çalışmalarına başladı. Fakat, 1932’de I. Türk Tarih Kongresi’nde tıp doktoru Reşit Galip’in sunduğu Orta Asya’da iç deniz olduğu ve bunun sonradan kuruduğu konusu hakkındaki tebliğini eleştirince, Togan aleyhine bir kamuoyu oluştu. Kendisine takınılan bu kötü tutum üzerine ülkeyi terk etme kararını verdi. 8 Temmuz 1932’de istifa ederek Viyana’ya gitti. 1935’te doktora çalışmalarını bitirdikten sonra Bonn Üniversitesi’nde, 1938’de Göttingen Üniversitesi’nde ders verdi. 1939’da Millî Eğitim Bakanı’nın daveti üzerine tekrar Türkiye’ye geldi. İstanbul Üniversitesi’nde Umumî Türk Tarihi Kürsüsü’nü kurdu.

İkinci Dünya Savaşı’nın sonlarına doğru Türkiye’de Sovyetler aleyhine faaliyet ve Turancılık suçundan tutuklanıp mahkeme edildi. 10 yıl hapse mahkum edildiyse de Askerî Mahkeme kararı bozdu ve Togan beraat etti. 1948’de yeniden döndüğü üniversitedeki görevine ölümüne kadar devam etti. 1951’de İstanbul’da toplanan XXI. Müsteşrikler Kongresi’ne Başkanlık etti. Bu onun bilimsel alandaki şöhretini çok daha artırdı. Zeki Velidi Togan, 26 Temmuz 1970’te İstanbul’da vefat etti.

İbn Haldun

Cuma, Haziran 29th, 2012

14. yüzyılın büyük Arap tarihçisi İbn Haldun Doğu’da ve Batı’da ilk tarih filozofu, hatta bazen sosyolojinin habercisi olarak tanınmıştır. Arapça’dan Latince’ye eserlerin çevrilmesi hareketi zayıfladığı için ibn Haldun’un düşünceleri Avrupa’ya oldukça geç, 19. yüzyıl ortasında girdi. Fırtınalı hayatını Umumi tarihine ek olarak yazdığı kısımdan öğreniyoruz. Tunus’ta 1332’de (H. 732) doğan İbn Haldun Hadramut’tan İspanya’ya göçmüş çok eski bir aileden geliyordu. 12. yüzyılda İspanya’nın Üçüncü Ferdinand tarafından zaptından sonra İbn Haldun’un ailesi Tunus’a sığındı ve filozof Kuzey Afrika’nın bu en önemli şehrinde doğdu.

İbn Haldun Ebu’ Abdullah M. al-Ansari’den ders aldı. Erkenden bilginlerin meclisine girdi. Bir seyahatte Fas Emiri Ebu İnan’ın veziri oldu. Kendisini kıskanan memurların iftiraları yüzünden hapsedildi. Bu emirin ölümünden sonra yerine geçen, onu serbest bıraktı ve ona umumi katipliğini verdi. Fakat bu da uzun sürmedi ve kabilelerin isyanı üzerine emir, iktidarı kaybetti. Memleketin siyasal hayatından rahatsız olan İbn Haldun Endülüs’e gitmek için izin aldı. O zaman onu Gırnata emiri Abdullah b. Ahmer’in sarayında görüyoruz (1364). Gırnata, İspanya’da İslam devletinin son sığınağıydı. Tarihçi İbn al-Hatib orada vezirdi. İbn Haldun, orada tarihi çalışmaları için en elverişli ortamı buldu. Abdulah onu Kastil kralına elçi olarak gönderdi. İbn Haldun ile İbn Hatib arasında içten rekabet birinciyi Gırnata’dan ayrılmaya ve Becaye emiri Abu Abdullah’ın devletini kabule mecbur etti. Bu memlekette vezir oldu. Becaye ile Constantin arasındaki gerginliklerin halli ile uğraştı ve siyasi hayatın devamlı huzursuzluğu onu yeniden memleketi bırakmaya ve Telemsan’da bilimsel çalışmaları için yerleşmeye zorladı. Fakat siyasal hırsı ve yönetme yeteneğinden faydalanmak için çağıranların çokluğu onu tekrar faal hayata soktu. Telemsan sultanı Ebu Hamu onu sınırlarını koruyan kabilelerin başkanı tayin etti. O sırda İbn Haldun’un askerlik görevinde görüyoruz: Bu ona sahra halkını tanıma ve göçebeler hakkında derin tetkikler yapma imkanını verdi. Tarih felsefesinin önemli bir kısmını bu tecrübelerden çıkaracaktır.

Tunus’ta Beni Hafs, Cezayir’de Beni Abd-el-Vaad, Fas’ta Beni Merini hanedanları vardı. Fakat gerçekte her şehirde ayrı bir hükümet olup sahra da hiçbir güce bağlı değildi. Hanedanlar arasında savaş, şehirlerin güvensizliği, kervanlar ve köylerin kabileler tarafından yağma edilmesi onları istikrarlı bir hayatta bırakmıyordu. İbn Haldun Kuzey Afrika’dan yeise düştü ve Endülüs’e dönmek istedi. Fakat Gırnata emirinin iyi karşılamasına rağmen onun hakkında Ebu Hamu’nun casusudur şeklinde yapılan dedikodular onu yeniden Ebu Hamu’yu aramaya mecbur etti. 47 yaşındaydı. Devamlı okumaları ve siyasi tecrübeleri ile büyük bir bilgi biriktirmişti. Bundan sonra siyasi hayatı bırakmaya ve kendi deyimiyle “yeni bir bilim”i yazmaya karar verdi. Bu suretle Umumi Tarihi’nin başı olan Mukaddime’yi (Prolegomenes) yazdı ve onu kütüphanesinde tamamlamak için Tunus’a yerleşti. Tunus sultanı bu önemli eseri yazılmasıyla çok ilgilendi. Eserini sultana ithaf etti ve yazma nüshayı kütüphaneye verdi. Ve İbn Haldun hacca gitti. Dönüşünde hayranlıkla karşılandığı Mısır’a yerleşti. El-Ezher’de ders verdi ve Kadi-ül-Kudat (kadıların kadısı) tayin edildi. Bazı hoşnutsuzluklara rağmen hukuki reformlar yaptı ve küçük bir aralıktan sonra yeniden aynı işe tayin edilerek ölümüne kadar kaldı. Timurlenk Bayezit’i yendikten sonra Mısır’ı zapta kalkmıştı. Melik Nasır tehlikeyi atlatmak için İbn Haldun’u Şam’a elçi olarak gönderdi. Gerçekten bu görev Mısır’ı istiladan kurtardı.

İbn Haldun büyük Arap tarihçilerinden. En önemli eseri de Mukaddime’dir. Orada onu modern tarih filozoflarına ve sosyologlara yaklaştıran bir tarih kuramı yaptı. Mukaddime önce Paris’te Quatremere tarafından, Kahire’de (Bulak) Mustafa Fethi tarafından bastırıldı. İlk çeviriler, Türkiye’de Pirizade, Cevdet Paşa tarafından yapıldı. 18. yüzyıla kadar Batı, bu filozofu tanımıyordu. 19. yüzyıl başında Sylvestre de Sacy onun önemini gördü. Garcin de Tassy İbn Haldun’un eserinden birkaç bölümü çevirdi. Quatremere eseri Prolegomenes adıyla yayınlamıştı. Özet halinde Fransızca’ya çevirdi. Fakat bitiremedi. İlk defa tam çevirisini Baron de Slane yaptı (1862-1886). O zamandan beri batı memleketlerinde İbn Haldun’dan çok bahsedilmektedir.

Prof. Dr.Yusuf Halaçoğlu

Cuma, Haziran 29th, 2012

1949 yılında Adana’nın Kozan kazasında doğdu. 1967’de liseyi, 1971 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü Yeniçağ Tarihi Kürsüsü’nden “Fırka-i İslâhiye ve Kozan” isimli lisans tezini hazırlayarak mezun oldu. 1974 yılında aynı üniversitede Yeniçağ Tarihi Kürsüsü’nde asistan, 1978 yılında “XVIII. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu’nda İskân Siyâseti” konulu doktora tezi ile doktor oldu. 1982’de Yardımcı Doçent, Nisan 1983’te de “Osmanlı İmparatorluğu’nda Menzil Teşkilâtı ve Yol Sistemi” isimli doçentlik tezini hazırlayarak doçentliğe yükseldi. 1983-84 öğretim döneminde bir yıl süreyle 2547 sayılı Yükseköğretim Kanununun 41. maddesi uyarınca Elâzığ Fırat Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü’nde görev yaptı. 1986 yılında Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Sosyal Bilimler Eğitimi Bölümü’ne geçti. 20 Mart 1989’da “XVI. Yüzyılda Sosyal, Ekonomik ve Demografik Bakımdan Balkanlar’da Bazı Osmanlı Şehirleri” konulu takdim tezi ile profesörlüğe yükseldi. Aynı tarihlerde Türk Tarih Kurumu asıl üyesi seçildi.

1989 yılında Başbakanlık Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü Osmanlı Arşivi Daire Başkanlığı’na tayin edildi ; 17 Aralık 1990’da da Genel Müdür Yardımcılığına getirildi. Bu sırada, Osmanlı Arşivi’nin otomasyonunu başlattı. Bu görevinden 2 Mart 1992’de istifa etti ve Marmara Üniversitesi’ndeki görevine döndü. 26 Ağustos 1992 tarihinde Rektör yardımcısı oldu. 23 Ekim 1992’de Rektör vekili ve Kasım 1992’de tekrar rektör yardımcılığında bulundu. Bu görevdeyken 21 Eylül 1993’de Türk Tarih Kurumu Başkanlığı‘na getirildi. Bu görevi 23 Temmuz 2008 tarihine kadar sürdürdü.

Tarih Kurumu Başkanlığından sonra Gazi Üniversitesi’nde Strateij Araştırmalar Merkezi Müdürü olarak görev yaptı.

28 Ocak 2011 tarihinde törenle MHP’ye katıldı. Genel seçimlerde Kayseri’den MHP Milletvekili seçildi.

BİLİMSEL ÇALIŞMALARI

a) Basılmış Kitaplar
1- Ahmed Cevdet Paşa, Ma‘rûzât, İstanbul 1980, V-XV+270 s., 16 belge, 3 harita.

2- XVIII. Yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu’nun İskân Siyâseti ve Aşiretlerin Yerleştirilmesi, Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara 1988, VII-XX+179 s., 2 harita (İkinci baskı).

3- Osmanlılarda Ulaşım ve Haberleşme (Menziller), PTT Genel Müdürlüğü Yayını, Ankara 2002.

4- Osmanlı Devlet Teşkilâtı ve Sosyal Yapı, Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara 1991 (Dördüncü baskı).

5- Başlangıçtan 1774’e Kadar Osmanlı Tarihi, Anadolu Uygarlıkları Ansiklopedisi ( Bir heyetle beraber), İstanbul 1982.

6- 90 Numaralı Mühimme Defteri, İstanbul 1994 (Bir heyetle beraber).

7- Türk Tarihinde Ermeniler, Ankara 2001 (Prof.Dr. A. Süslü, Prof.Dr. F.Kırzıoğlu, Prof.Dr. R.Yinanç ile beraber).

8- Ermeni Tehciri ve Gerçekler, Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara 2001.

9- Facts On The Relocation of Armenians. 1914-1918, Ankara 2002.

10- Ermeniler: Sürgün ve Göç, Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara 2004.

11- Anadolu’da Aşiretler, Cemaatler, Oymaklar (1453-1650), Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara 2009.
www.anadoluasiretleri.com

b) Makaleler :

1- “Midhat Paşa’nın Necid ve havalisi ile ilgili birkaç lâyihası”, Tarih Enstitüsü Dergisi, Sayı 3 (İstanbul 1973), s. 149-176.

2- “Fırka-i İslâhiye ve Yapmış olduğu iskân”, Tarih Dergisi, Sayı 27 (İstanbul 1973), s. 1-20.

3- “Teselya Yenişehri ve Türk eserleri hakkında bir araştırma”, Güney-doğu Avrupa Araştırmaları Dergisi, Sayı 2-3 (İstanbul 1974), s. 89-100.

4- “Bombay şehbenderi Hüseyin Hasib’in 1876 tarihli bir mektubu”, Türk Kültürü Dergisi, Sayı 136-138 (Ankara 1974), s. 259-265.

5- “Batı Trakya Türk Basınından seçmeler”, Türk Kültürü Dergisi, Sayı 159 (Ankara 1976), s. 29-37.

6- “Şer‘iyye Sicilleri’nin Toplu Kataloğuna Doğru, Adana Şer‘iyye Sicilleri”, Tarih Dergisi, Sayı 30 (İstanbul 1976), s. 99-108.

7- “Greec Policy and the Ottoman State, 1885-1918”, Dış Politika (Foreign Policy) Dergisi, V/1-2 (Ankara 1977), s. 47-57 (Aynı makale “Yunanistan’ın Osmanlı Devleti’ne karşı takip ettiği siyaset (1885-1918)” adı altında Türk Dünyası Araştırmaları Dergisi, Sayı 6 (İstanbul 1980), s. 14-25’de Türkçe olarak da yayınlanmıştır).

8- “Tapu-Tahrir Defterlerine göre XVI. Yüzyılın ilk yarısında Sis (=Kozan) Sancağı”, Tarih Dergisi, Sayı 32 (İstanbul 1979), s. 819-892+1041-1046.

9- XVIII. Yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu’nun iskân siyâsetinde Derbendlerin yeri”, Millî Eğitim ve Kültür, Sayı 6 (Ankara 1980), s. 95-102.

10- “Osmanlı İmparatorluğu’nda Menzil Teşkilâtı hakkında bazı mülâhazalar”, Osmanlı Araştırmaları (The Journal of Ottoman Studies), Sayı II, İstanbul 1981, s. 123-132.

11- “Ahîlik ve Adana Esnaf Teşkilâtı”, Türk Kültürü ve Ahîlik, İstanbul 1986, s. 197-201.

12- “Kendi Kaleminden Ahmed Cevdet Paşa”, Ahmed Cevdet Paşa Semineri Bildirileri, İstanbul 1986, s. 1-6.

13- “Ma‘rûzât ve Tezâkir’de Mustafa Reşid Paşa ve Tanzimat Erkânı”, Mustafa Reşid Paşa ve Dönemi Semineri, Bildiriler, Ankara 1987, s. 25-29.

14- “Binbaşı İsmail Hakkı Bey’in Kaşgar’a dâir eseri”, Tarih Enstitüsü Dergisi, Sayı 13 (İstanbul 1987), s. 521-549.

15- “Hatay ve Yöresinde Türk Aşiretlerinin Yerleştirilmesi”, Türk Kültürü Dergisi, Sayı 296 (Ankara 1987), s. 11-14.

16- “XVII ve XVIII. Yüzyıllarda Gaziantep ve Yöresindeki Türk Aşiretlerinin Yerleştirilmesi”, Türk Kültürü Araştırmaları Dergisi, Erol Güngör’e Armağan, Ankara 1988, s. 109-112.

17- “Abbas Ağa”,Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (DİA), İstanbul 1988, I, 20-21.

18- “Abdülkerîm-i Keşmîrî”, DİA, I, İstanbul 1988, s. 252-253.

19- “Adana”, DİA, I, İstanbul 1988, s. 349-353.

20- “Adıyaman”, DİA, I, İstanbul 1988, s. 377-379.

21- “Adile Hatun”, DİA, I, İstanbul 1988, s. 382.

22- “Ağrı”, DİA, I, İstanbul 1988, s. 479-481.

23- “Tarih Boyunca Kozan”, Kozan Yıllığı, İstanbul 1988, s. 3-19.

24- “Osmanlı Devlet Teşkilâtı”, Doğuştan Günümüze Büyük İslâm Tarihi, İstanbul 1989, s. 312-453.

25- “XVI. Yüzyılda Sosyal, Ekonomik ve Demografik Bakımdan Balkanlar’da Bazı Osmanlı Şehirleri”, Belleten, LIII/207-208 (Ankara 1989), s. 637-681.

26- “Ahmed el-Mücahid”, DİA, II, İstanbul 1989, s. 109.

27- “Alâeddin Halacî”, DİA, II, İstanbul 1989, s. 330.

28- “Turkish settlement in Rumelia (Bulgaria) in the 15 th and 16 th centuries : town and village population”, International Journal of Turkish Studies, vol 4/2 (İstanbul 1990), s. 23-40.

29- “Kuruluşundan Günümüze Bulgaristan’da Türk Nüfusu”, Sosyal ve İktisat Tarihi Kongresi, Bildiriler, Marmara Üniversitesi, İstanbul 1989.

30- “Tahrir Defterlerine Göre XVI. Yüzyılda Bazı Anadolu Şehirlerinde Demografik Yapı”, Yakın Tarihimizde Van Uluslararası Sempozyumu, Bildiriler, Ankara 1990, s. 215-222.

31- “Anadolu, Osmanlı Hakimiyetine geçişi”, DİA, III, İstanbul 1991, s. 116-117.

32- “Anadolu, Ulaşım ve Yol Sistemi”, DİA, III, İstanbul 1991, s. 127-128.

33- “Arapkir”, DİA, III, İstanbul 1991, s. 328-329.

34- “Ardahan”, DİA, III, İstanbul 1991, s. 350.

35- “Asir”, DİA, III, İstanbul 1991, s. 482-484.

36- “At”, DİA, IV, İstanbul 1991, s. 28-31.

37- “Bagras”, DİA, IV, İstanbul 1991, s. 450-451.

38- “Bağdad”, DİA, IV, İstanbul 1991, s. 433-437.

39- “Kosova Savaşı”, I. Kosova Zaferinin 600. Yıldönümü Sempozyumu , 26 Nisan 1989, Ankara 1992, s. 29-33.

40- “Basra”, DİA, V, İstanbul 1992, s. 112-114.

41- “Başhalife”, DİA, V, İstanbul 1992, s. 130.

42- “Batı Trakya”, DİA, V, İstanbul 1992, s. 144-147.

43- “Bayram Paşa”, DİA, V, İstanbul 1992, s. 266-267.

44- “Belen”, DİA, V, İstanbul 1992, s. 403-404.

45- “Bulgaristan”, DİA, VI, İstanbul 1992, s. 396-399.

46- “Cebel-i Bereket”, DİA, VII, İstanbul 1993, s. 185-186.

47- “Cerrah Mehmed Paşa”, DİA, VII, İstanbul 1993, s. 415.

48- “Cevdet Paşa”, DİA, VII, İstanbul 1993, s. 443-450.

49- “Cisr-i Mustafa Paşa”, DİA, VII, İstanbul 1993, s. 33-34.

50- “Cürm ü Cinayet”, DİA, VII, İstanbul 1993, s. 138-139.

51- “Çirmen”, DİA, VII, İstanbul 1993, s. 341-342.

52- “Les récents développements Archivistiques en Turquie et les archives Ottomanes”, Les Villes Arabes, La Demographie Historique et la Mer Rouge a l’Epoque Ottoman, Actes du le Symposium İnternational d’Etudes Ottomanes, Tunus-Zaghouan 1994, s. 67-72.

53- “Klâsik Dönemde Osmanlılarda Haberleşme ve Yol Sistemi”, Çağını Yakalayan Osmanlı, Osmanlı Devleti’nde Modern Haberleşme ve Ulaştırma Teknikleri, İstanbul 1995, s. 13-21.

54- “Fatih Devri’nde Osmanlı Devleti’nde Sosyal Hayat”, İstanbul Armağanı, Fetih ve Fatih, İstanbul 1995, s. 91-103.

55- “Osmanlı Belgelerine Göre Türk-Etrâk, Kürd-Ekrâd Kelimeleri Üzerine Bir Değerlendirme”, Belleten, LX/227 (Ankara 1996), 139-146 (26 Belge ile birlikte) ; Aynı makale ingilizcesi : “The Evaluation of the Words Türk-Etrâk, Kürd-Ekrad as the Appear in the Ottoman Documents”, Belleten, LX/227 (Ankara 1996), 147-154.

56- “Osmanlılarda Nevruz Kutlamaları”, Nevruz ve Renkler, Türk Dünyasında Nevruz İkinci Bilgi şöleni Bildirileri (Ankara, 19-21 Mart 1996), Ankara 1996, s. 183-188.

57- “Sosyal ve Kültürel Yapılanma Açısından Alınması Düşünülen Tedbirler”, Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da Terör Sorununun Milli Güç Unsurları Açısından İncelenmesi ve Alınması Gereken Tedbirler Sempozyumu Bildirileri (İstanbul, 14-16 Mayıs 1997), İstanbul 1997, s. 149-159.

58- “Ahmet Cevdet Paşa ve Ma‘rûzâtı”, Ahmet Cevdet Paşa (1823-1895) Sempozyumu Bildirileri (9-11 Haziran 1995), Ankara 1997, s. 247-251, 253-254, 255, 257-259.

59- Tarih Çevirme Klavuzu, “Sunuş”, Ankara 1997, s. VII-VIII.

60- Egede Temel Sorun, Egemenliği Tartışmaları Adalar : “Sunuş”, Ankara 1998, s. VII-VIII.

61- “Anadolu İskânında Urfa ve Çevresi”, Türk Kültüründe Karakeçililer Uluslararası Bilgi şöleni Bildirileri (Şanlıurfa-3 Haziran 1999), Ankara 1999, s. 21-26.

62- Türk-Rus İlişkilerinde 500 Yıl, 1491-1992, “Sunuş”, Ankara 1999, s. V-VI.

63- “Kıbrıs’ın Alınmasından Sonra Ada’ya Yapılan İskânlar ve Kıbrıs Türklerinin Menşei”, Rauf Denktaş’a Armağan, Ankara 2000, s. 208-219 (Doç.Dr. M. Âkif Erdoğdu ile beraber).

64- “Adana Tarihçesi”, Efsaneden Tarihe, Tarihten Bugüne Adana : Köprübaşı, haz. Erman Artun-M. Sabri Koz, Yapı Kredi Yayını, İstanbul 2000, s. 10-17.

65- “Osmanlı Döneminde Türkiye’nin Nüfus Yapısı ve Aşiretler”, Anadolu’da ve Rumeli’de Yörükler ve Türkmenler Sempozyumu Bildirileri (Tarsus-2000), Ankara 2000, s. 137-144.

66- “Kolonizasyon ve Şenlendirme”, Osmanlı, Yeni Türkiye Yayınları, Cilt 4 (Ankara 1999), s. 581-586. Aynı yazı, Yeni Türkiye, Sayı 32 (Ankara 2000), s. 630-635.

67- “Atatürk, Türkiye Cumhuriyeti ve Balkanlar”, I. Uluslararası Türkoloji Kongresi Bildirileri (Prizren 12-14 Aralık 1998), Ankara 2001, s. 29-37.

68- “Atatürk ve Tarih”, Hava Kuvvetleri Dergisi, Sayı 339 (Ekim 2001), s. 84-89.

69- “Realities Behind the Relacation”, The Armenians in the Late Ottoman Period, Edited by Türkkaya Ataöv, Ankara 2001, s. 109-142.

70- “Ermeni Meselesiyle İlgili Birkaç Rus Kaynağı”, Yeni Türkiye, Ermeni Sorunu Özel Sayısı, cilt II/37 (Ankara 2001), s. 735-741.

71- “Ermeni Tehciri”, Ermeni İddiaları ve Türkiye Sempozyumu Bildirileri, Kocaeli Üniversitesi, Kocaeli 2001, s. 27-48.

72- “Osmanly Türkmen Döwletinde Hökümet we Jemgyyetçilik ulgamlarynyñ kåmilleşmegi we bu kåmilleşmåniñ Türki Halklarynyñ Dünyåsine Tåsiri”, Miras, Sayı 3, Aşkabad 2001.

c) Kitap Tanıtımları :

1- Xavier de Planhol, Les fondements géographiques de l’histoire de l’Islam, Paris 1968, Güney-Doğu Avrupa Araştırmaları Dergisi, Sayı 4-5 (İstanbul 1976), s. 347-355.

2- Nasım Zia, Kıbrıs’ın İngiltere’ye geçişi ve Ada’da kurulan İngiliz İdaresi, Ankara 1975, Tarih Dergisi, Sayı 30 (İstanbul 1976), s. 206-207.

d) Kongre, Seminer ve Sempozyum

1- “Kuruluşundan Günümüze Bulgaristan’da Türk Nüfusu”, V. Milletlerarası Türkiye Sosyal ve İktisat Tarihi Kongresi, Marmara Üniversitesi, İstanbul 1989.

2- “Osmanlılarda Haberleşme Teşkilâtı”, Marmara Üniversitesi-Türk Tarih Kurumu seri konferansları, Ocak 1989.

3- “Bulgaristan’da Türk Nüfusu”, Bulgaristan’da Türk Varlığı Sempozyumu, Marmara Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Merkezi, 22 Haziran 1989.

4- “Batı Trakya Türkleri”, Marmara Üniversitesi-Türk Tarih Kurumu seri Konferansları, Aralık 1991.

5- “Osmanlı Döneminde Kıbrıs’ta İskân Politikası”, Kıbrıs’ın Dünü-Bugünü Uluslararası Sempozyumu, Kıbrıs, 28 Ekim-1 Kasım 1991.

6- “Osmanlı Arşivi’nin Ukrayna ve Dünya Tarihi Açısından Önemi”, Osmanlı İmparatorluğu ve Ukrayna Kongresi, Kiev, 20-26 Ekim 1991.

7- “Les Recent Developpements Archivistiques en Turquie et Les Archives Ottoman” (Türk Arşivciliğinde son gelişmeler ve Osmanlı Arşivi), V. Osmanlı Çalışmaları Sempozyumu, Centr d’Etudes et de Recherches Ottoman, Morisques, de Documentation et d’Infomation (CEROMDI), Tunis-Zaghouan, 25-29 şubat 1992.

8- “Osmanlı İdaresinde Yemen ve Osmanlı Arşivi”, San’a-Yemen, 8 Ocak 1992 (Arşivlerarası işbirliği için özel davette San’a Üniversitesi’nde Konferans).

9- “Cevdet Paşa”, Türk Tarih Kurumu Konferansları, Ankara, 13 Nisan 1995.

10- “Kanuni Döneminde Osmanlı Devleti’ne Genel Bir Bakış”, Kanuni Sultan Süleyman’ın Doğumunun 500. Yıl Paneli, Trabzon, 26-28 Nisan 1995.

11- “Osmanlı Belgelerine Göre Türk-Etrâk, Kürd-Ekrâd Kelimeleri Üzerine Bir Değerlendirme”, VII. Uluslararası Osmanlı İmparatorluğu’nun Sosyal ve Ekonomik Yapısı Sempozyumu, Almanya/Haidelberg, 24-30 Nisan 1995.

12- “Osmanlı Kaynaklarında Nahçıvan”, Uluslararası Kaynaklarda Nahçıvan Sempozyumu, Nahçıvan, 10-14 Temmuz 1996.

13- “Otlukbeli Savaşı’nın Türk Tarihindeki Yeri”, Otlukbeli Savaşı’nın Yeri ve Önemi Sempozyumu, Erzincan, 11-12 Ağustos 1996.

14- “Osmanlı Döneminde Kıbrıs’ta İskân Politikası”, XII. Osmanlı Öncesi ve Osmanlı Araştırmaları Komitesi Sempozyumu, Çek Cumhuriyeti/Prag, 9-13 Eylül 1996.

15- “Türk Tarih Kurumu ve Balkan Araştırmaları”, Tarihte ve Güney-Doğu Avrupa : Balkanolojinin Dünü, Bugünü ve Sorunları Uuslararası Sempozyumu, Ankara, 13-14 Kasım 1996.

16- “Türk tarihinin meseleleri ve Türk Tarih Kurumu”, Türk Tarihinin Meseleleri Sempozyumu, Kazakistan/Türkistan, 20-28 Mayıs 1997.

181817- “Osmanlı Devleti’nin Doğu Politikası ve Şah İsmail”, Şah İsmail ve Onun Devri Uluslararası Konferansı, Azerbaycan/Bakü, 22-27 Eylül 1997.

18- “Osmanlı Döneminde Buhara Hanlığı ve Buhara Elçileri”, İnsanlığın Üçbin Yıllık Bilimsel ve Kültürel Mirası Uluslararası Sempozyumu, Özbekistan/Hive, 18-20 Ekim 1997.

19- “Türkiye İle Bosna-Hersek İlişkilerinin Tarihi ve Kültürel Boyutu”, Türkiye Bosna-Hersek İlişkileri Konferansı, Saraybosna, Zenitsa, 23-27 Kasım 1997.

20- “Batı Türklerinin Dünya Medeniyetine Kazandırdıkları”, Türk Medeniyeti : Tarih, Bugünü ve Gelişme Perspektifleri Konferansı, Kazakistan/Almaatı, 21-23 Mayıs 1998.

21- “Türkiye’de Tarih Araştırmaları ve Türk Dünyasıyla İlişkisi”, Halkların Birliği ve Ulusal Tarih Yılı Toplantısı, Kazakistan/Almaatı, 2-6 Temmuz 1998.

22- “Osmanlılarda Yönetim”, Tarih Boyunca Türklerde Devlet ve Cumhuriyet Ulusal Sempozyumu, Ankara, 23-24 Kasım 1998./Haydelberglin, 12-14 Kasım1999.

23- “Osmanlı Devleti’nde İdarî ve Toplumsal Gelişmeler ve Bunun Türk Dünyası Açısından Değerlendirilmesi”, Osmanlı Devleti’nin 700. Yıldönümü Sempozyumu, Kırgızistan/Bişkek, 29 Ekim-3 Kasım 1999.

24- “Osmanlı Devleti’nin Kimliği ve Devlet Anlayışı”, Osmanlı İmparatorluğu’nun 700. Yıldönümü Sempozyumu, Almanya/Berlin, 12-14 Kasım 1999.

25- “Türkiye Türkmenleri”, V. Dünya Türkmenleri Konferansı, Türkmenistan/ Aşkabad, 22-30 Aralık 1999.

26- “Osmanlı Devleti’nin Rumeli İskânıyla İlgili Toponomik Bir Değerlendirme”, Balkanlarda İslâm Medeniyeti Uluslararası Sempozyumu, Bulgaristan/Sofya, 21,23 Nisan 2000.

27- “Osmanlı Deniz Yolları ve Fonksiyonları”, XIV. CIEPO Kongresi, İzmir, 18-22 Eylül 2000.

28- “Tarih Boyunca Türkmenlerde İnsana Verilen Önem ve İnsanî Değerler”, Cultural Heritage of Turkmenistan : Inner Origins and Present Perspective Uluslararası Konferansı, Türkmenistan/Aşkabad, 10-13 Ekim 2000.

29- “Osmanlı Arşivi”, Türk-Moldova Ortak Tarihini Araştırma Sempozyumu, Moldova/Kişinev, 6-8 Kasım 2000.

30- “Bir Türkmen Devleti Olarak Osmanlı Devleti Tarihinin Kaynakları”, Türkmenistan Daimî Tarafsızlık : Millî Kökler ve Uluslararası Önemi Kongresi, Türkmenistan/Aşkabad, 8-11 Aralık 2000.

İDARÎ GÖREVLERİ

1- 5 Şubat 1986 tarihinden itibaren Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi’nde Sosyal Bilimler Eğitimi Bölümü Tarih Anabilim Dalı Başkanlığı’nı yürütmektedir.

2- 14 Temmuz 1989 yılından 17 Aralık 1990’a kadar Başbakanlık Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü Osmanlı Arşivi Daire Başkanlığı yaptı.

3- 17 Aralık 1990’dan 1 Mart 1992 tarihine kadar Başbakanlık Devlet Arşivleri Genel Müdür Yardımcılığına getirildi. Bu müddet içinde Genel Müdürlüğü vekâleten yönetti.

4- 26 Ağustos 1992’de Rektör Yardımcısı oldu.

5- 23 Ekim 1992’den itibaren Rektör vekili oldu (Rektör’ün vefatı dolayısiyle)

6- 23 Kasım 1992’de Rektör yardımcısı oldu.

7- 21 Eylül 1993 Türk Tarih Kurumu Başkanı oldu.

ÜYESİ OLDUĞU VE GÖREV ÜSTLENDİĞİ ULUSAL VE ULUSLARARASI KURULUŞLAR

1- Rusya Tabiî Bilimler Akademisi Üyesi,

2- Merkezi Moskova’da bulunan “Uluslararası Türk Dünyası Akademisi Yönetim Kurulu üyesi”,

3- Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü aslî üyesi,

4- Osmanlı Araştırmaları Merkezi Danışma Kurulu üyesi,

5- Ahilik Araştırma Vakfı İlmî Danışma Kurulu Başkanı,

6- Merkezi Türkmenistan’da bulunan “Beynelmilel Gündoğar Halklarının Medenî Mirasını Araştırma Devlet Enstitüsü Yönetim Kurulu Üyesi”dir.

7- CIEPO (Uluslararası Osmanlı öncesi ve Osmanlı Araştırma Merkezi) Yönetim Kurulu Üyesi

Şerif Esendemir

Cuma, Haziran 29th, 2012

1974’te Siirt’e bağlı Fındık Beldesi`nde dünyaya geldi. İlk ve ortaöğrenimini köyünde, lise eğitimini Siirt Ticaret Lisesi’nde okul birincisi olarak bitirdi. 1999’da ODTÜ Sosyoloji Bölümü’nden mezun olarak “Sosyolog” unvanını aldı. 2003 yılında aynı üniversitenin Sosyal Bilimler Enstitüsü’nde A Critical Review of Debates on the Constitution of Citizenship in Turkey (Türkiye’de Yurttaşlığın İnşasına İlişkin Tartışmaların Eleştirel Bir Değerlendirmesi) teziyle yüksek lisansını tamamladı.

Uzun bir süre Tezkire dergisi yazı işleri müdürlüğü görevini yürüttü. Bu derginin yanı sıra İtaki, Editör, Özgün İrade, Yarın ve 1453 dergilerinde yazıları yayınlandı. Kızkulesi gazetesine köşe ve Yeni Şafak Pazar Eki’ne şehir yazıları yazdı.

“Sanatalemi.net”te bu konudaki yazılarına bir süre devam etti. İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kültür A.Ş.’de editörlük görevinde bulunan Esendemir, UNT’de Uygulamalı Gerontoloji alanında doktora yapmaktadır.

Esendemir’in Türkçe, İngilizce ve Almanca yayınlanmış birçok çalışması bulunmaktadır.

Kemal Madenoğlu

Cuma, Haziran 29th, 2012

Kemal Madenoğlu, 1964 yılında Seydişehir`de doğdu. Orta Doğu Teknik Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Sosyoloji Bölümünden 1988 yılında mezun oldu. 1989 yılında Devlet Planlama Teşkilatı Sosyal Planlama Başkanlığında uzman yardımcısı olarak göreve başladı.
 
1992-1994 yılları arasında ABD`de Colorado University Sosyoloji Bölümünde yüksek lisans çalışmalarını yürüttü. 1995 yılında uzman oldu. Şubat 2003-Haziran 2009 arasında Sosyal Sektörler ve Koordinasyon Genel Müdürlüğü görevini yürüttü. 8 Haziran 2009 tarihinde DPT Müsteşarı oldu.
 
Madenoğlu, evli ve 3 çocuk babasıdır.

Robert Owen

Cuma, Haziran 29th, 2012

Robert Owen, 14 Mayıs 1771’de, Newtown, Montgomeryshire’da doğdu. Dokuz yaşına kadar doğduğu şehirde eğitim gördü. On yaşındayken, bir kumaşçı dükkânına çırak olarak girdi, Manchester’a yerleşti. Ondokuz yaşındayken bir pamuk işleme fabrikasına idâreci oldu.

1794 yılında, Manchester’daki, Chorlton Twist Company isimli bir firmada ortak ve müdür oldu. İş hayatında geçirdiği bu günler gelecekte fikirlerine büyük bir katkıda bulunacaktı, daha bu ilk zamanlarında bile işçilerle olan yakın ilişkileri ve onlara verdiği önem ile diğer idârecilerden ayrılıyordu.

New Lanark’daki çalışmaları Avrupa çapında ilgi görmeye başlamıştı. Fabrika işletmeciliğinde sosyalizm fikirlerini, işbirliğini arttırıcı yönüyle işlemeye başladı. En başından beri onu farklı kılan özelliklerinden olan, “işçilerine eğitim sunma”yı çok daha geliştirerek devam ettirdi.
 
Owen’ın önemli bir yere sahip olduğu sosyalist akımlar sayesinde 1830’larda İngiltere’deki ilk işçi sendikaları ve ticâret odaları kurulmaya başladı. Owen’ın sosyal reformcu yaklaşımı, işçi teşkilâtlandırılması ile ilgili fikirleri Owenizm olarak anılır. 1771-1858. 19.yüzyıl başlarında büyük etki uyandıran öncü ütopyacı sosyalist, 1816’da New-Lanark fabrikasında kendi denetiminde İngiltere’nin ilk ana okulunu açtı.

17 Kasım 1858 yılında, Newtown’da ölmüştür.

En önemli yapıtları:
Memorials on Behalf of the Working Classes (Çalışan Sınıflar adına İki Önerge)
Lectures on an Entire New State of Society (Tümüyle Yeni bir Toplum Biçimi Adına Dersler)
The Marriage System of the New Moral World (Yeni Ahlak Dünyasının Evlilik Sistemi)
Socialism or the Rational System of Society(Sosyalizm ya da Usçu Toplumsal Sistem)
Life of Robert Owen written by himself (Robert Owen’in Kendi Kaleminden Hayat Öyküsü)

Emile Durkheim

Cuma, Haziran 29th, 2012

Emile Durkheim 15 Nisan 1858’te Paris’in 372 km. doğusunda Epinal Kasabasında, dindar bir Yahudi ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Haham olmayı reddederek  1879’da Paris Yüksek Öğretmen Okulu’na girdi.

Cumhuriyetçi ve evrensel bir laiklik idealizminin taraftarı olan Durkheim, 1870’teki Sedan bozgunuyla ve bunun ardından gelen dramatik olaylarla ağır biçimde hırpalanmış olan Fransa’yı ahlaki ve toplumsal olarak yeniden yapılandırmak için, eğitim ve araştırmalarla katkıda bulunmaya çalıştı.

1882’de toplumsal işbölümü ve Montesquieu  üzerine araştırmalara başladı.  Almanya’ya giderek toplım ve insan bilimlerindeki gelişmelerle bu konularda geçirilen atılımları inceledi, daha sonra 1887’de Bordeaux’da toplumsal bilim ve pedagoji kürsüsünün açılışını yaptı. Derslerinde toplumsal dayanışmayı ve intiharı, hukuk ve gelenekler “fizyolojisini”, din ve ahlak olgusunu, eğitsel yapıları ve pedagojik doktrinleri işledi. 1896 yılında bir sosyoloji dergisi yayımladı.

1902’de Sorbonne’da, adı 1913 yılında Eğitim ve Sosyoloji kürsüsü adını alacak olan Eğitim Bilimi Kürsüsünün başkanı oldu.

1914’te  Birinci Dünya Savaşı’nın patlak vermesi, Sosyalist Partiye yakın, Dreyfusçu, bilimsel ve teknik gelişmeler ile toplumsal ve ahlaki gelişmelerin birbirlerine paralel olarak evrildiklerine, uluslar arasında barışçı ve akılcı ilişkilerin uyumlulandırılmasına inanan bu insanı büyük bir düş kırıklığına uğrattı.

Bir çok çalışma arkadaşı ve oğlu Andre bu savaşta öldüler. Durkheim yaşama küstü ve 15 Kasım 1917’de Paris’te öldü.

Hızır İrfan ÖNDER

Cuma, Haziran 29th, 2012

1964 yılında Rize’nin Ardeşen ilçesine bağlı Yukarıdurak köyünde doğdu. Sırasıyla Ardeşen Merkez İlkokulunu, Rize İmam-Hatip Lisesini(1982) ve Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyoloji bölümünü bitirdi.(İzmir -1987)

Askerlik görevini 1989 yılında Ankara’da kısa dönem olarak yaptı. 1993 yılından beri sırasıyla Gaziantep’te, Artvin’ de ve Kırklareli’nde felsefe grubu öğretmeni olarak çalıştı. Okul müdür yardımcılığı ve müdür vekilliği görevlerinde de bulundu. Halen Lüleburgaz Düvenciler Lisesinde Uzman Öğretmen olarak görevini sürdürmektedir.

Lise yıllarından beri şiir yazan şairin Günlük, haftalık ve aylık olmak üzere değişik gazete ve dergilerde şiirleri yayınlandı: Milli Gazete, Gürses, Hakses, Kardelen, Genç Kardelen, Mavi Yeşil, Somuncu Baba, Mavi Dünya, Anafilya, Ortanca, Tay, Müdafaa-i Hukuk, Hantek, Dilhane, Dareyn,  Yüzakı…

Evli ve iki çocuk babasıdır.

ESERLERİ:

1- “Niçin Ağlar Güller Bana?” , Gündüz Kitabevi Yayınları, Eylül-2007

2- “Canana Mektuplar”, Karabük Kültür ve Sanat Derneği Tay Dergisi Yayınları, Ağustos-2009

Günter Verheugen

Cuma, Haziran 29th, 2012

Guenter Verheugen, AB’nin genişlemeden sorumlu komisyon başkanlığına 15 Eylül 1999’da Avrupa Parlamentosu’nun Romano Prodi ve 19 kişiden oluşan komisyon başkanları ekibine onay vermesi ile getirilmiştir.

Verheugen, 28 Nisan 1944’te Almanya’nın Bad Kreuznach kentinde dünyaya geldi. İki yıl boyunca Neue Rhein-Neue Ruhr-Zeitung gazetesinde stajyer olarak çalıştıktan sonra Cologne ve Bonn kentlerinde 1965’ten 1969’a kadar tarih, sosyoloji ve siyaset çalıştı. Kariyerinin ilk günlerinde, federal içişleri bakanlığının halkla ilişkiler bölümünün yöneticiliğini (1969 – 1974) yapan Verheugen, daha sonra Analiz ve Enformasyon görev Gücü yöneticiliğine atandı ve 1976’ya değin bu görevde kaldı.

1977 – 1978 yıllarında Özgür Demokratik Parti’nin (FDP) federal parti yöneticisi oldu ve 1978’den 1982’ye değin FDP genel sekreterliğini yürüttü. 1982’de FDP’den ayrılarak merkezdeki Sosyal Demokrat Parti’ye (SPD) katılmış, 1983 – 1999 yılları arasında Alman meclisi Bundestag’da üyelik yapmış ve burada değişik komitelerde çalışmıştır: Dışişleri Komitesi (1983-98); AB Özel Komitesi başkanlığı (1992).

SPD üyesi olarak Verheugen, 1986 – 1987 yıllarında parti sözcüsü, 1993 – 1995’te federal parti yöneticisi, 1994 – 1997’de ise SPD Dış işleri Güvenlik ve Kalkınma Politikası Parlamenter Komisyonu’nda genel başkan yardımcısı ve 1997’de SPD Ulusal Yürütme Kurulu üyesi olarak görev aldı.

Verheugen ayrıca SPD’nin Vorwärts adlı gazetesinde 1987’den 1989’a değin başyazarlık yapmış, ve 1990’dan 1999’a kadar Deutsche Welle Radyo Yayın Konseyi’nin yöneticiliğinde bulunmuştur. 1997’de Sosyalist Uluslararası Barış, Güvenlik ve Silahsızlanma Konseyi başkanlığına getirilen Verheugen, 1998’de Federal Dışişleri Ofisi’nde dışişleri bakanlığına atandı ve 1999’da Avrupa Komisyonu’nun genişlemeden sorumlu üyesi seçilene değin bu görevi sürdürdü.

Verheugen’e göre AB’nin genişleme süreci kıtada uzun vadeli bir istikrara ve güven ortamı oluşturulmasında önemli bir şanstır ve Avrupa’nın bütünleşmesini daha da güçlendirecektir. Verheugen AB’nin genişlemesine ilişkin şunları söylemiştir: “Polis, güvenlik ve savunma güçleri arasında daha yakın işbirliği, genişleyen AB’yi uluslararası terörizme ve örgütlü suçlara karşı daha donanımlı kılacaktır. Genişleme, bu nedenle, her şeyden önce ve en çok şu anlama gelir: daha fazla ekonomik ve siyasi istikrar ile Avrupa ve Avrupa’da yaşayanlar için daha fazla güvenlik.”

Şule Kılıçarslan

Cuma, Haziran 29th, 2012

1974 yılında İstanbul’da dünyaya gelen Şule Kılıçarslan, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi “Sosyoloji Bölümü”nden mezun oldu. Üniversite öğrenimi sırasında “Savas Sanatı” ve bazı İngilizce yönetim ve strateji kitaplarını Türkçe’ye kazandırdı. 1996 yılında Form Yayıncılık Tanıtım ve Eğitim Hizmetlerinde editör yardımcılığı yaparak, lider yöneticiler, başarılı yönetim, kişisel gelişim konularında çeşitli kitaplar yayınladı. Bu sırada İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi’nde Uluslararası İşletmecilik Programına gece devam ederek, ilk İşletmecilik sertifikasını aldı. Form Yayıncılık’ta editörlüğe yükseldi ve Form Reklam Ajansı’nı kurdu.

1999 yılında Yeditepe Üniversitesi’nde MBA yapmaya başladı ve 2 sene içinde “pazarlama yönetimi” ve “e-is” alanında iki MBA yaptı. 2000 yılında Boğazlardan tanker geçmemesi amacıyla yaptığı ve Amerika’daki sivil toplum kuruluşları ve Beyaz Saray danışmanlarına da gönderdiği “Code-Name S.O.S” CD-romu ile “Turkiye’nin En Başarılı 10 Genci”nden biri seçildi. Halen Form Stratejik Tanıtım Danışmanlık Reklamcılık ve Halkla İlişkiler Ltd. Şti.’nde Genel Müdür ve şirket ortağı olarak çalışmakta, reklamcılık ve siyasi danışmanlık yapmaktadır. Dünya Bankası (Worldbank) Yayınları’nın Türkiye temsilcisidir.

1996 – 2001 yıllarında Arı Hareketi’nde Uluslararası İlişkiler Komisyonunda çalışmalar yaptı. Anap İl Başkanlığında, Washington merkezli Uluslararası Cumhuriyetciler Enstitüsü (IRI) ile çalışmalar yürüttü.

Avrasya Kültürel ve Toplumsal Gelişim Derneği’nde Yönetim Kurulu Başkanı, Türkmenistan Dayanışma ve Yardımlaşma Derneği’nde Genel Sekreter, Avrasya İleri Tıp Araştırmaları Enstitüsü’nde Kurucu Üye, Liberal Demokrasi Enstitüsü’nde Yönetim Kurulu Üyesi, Türk-Amerikan İşadamları Derneği’nde, İşletme İktisat Enstitüsü Mezunları Derneği’nde ve Washington DC merkezli Amerikan Genç Politik Liderler Konseyi’nde üye olarak çalışmalarını sürdürmektedir.

Council on Foreign Relations (CFR), American University Center for Global Peace, Konrad Adenauer Vakfı, IRI (Uluslararası Cumhuriyetçiler Enstitüsü), NDI (National Democrat Institute) ile çeşitli projelerde çalışmaktadır. AK Parti Istanbul Il Yedek Yönetim Kurulu Üyesi oldu. Halen Siyasi ve Hukuki İşler Birimi’nde ve Siyaset Akademisi Yönetim Kurulu’nda çalışmalarına devam etmektedir.

Şule Kılıçarslan, Şubat 2004’te AK Parti İstanbul İl Yönetimindeki görevlerinden istifa etmiştir.

Prof. Dr.Yusuf Ziya Özcan

Cuma, Haziran 29th, 2012

5 Mart 1951 yılında doğdu.

1973 yılında Ankara Üniversitesi’nden mezun oldu. Yüksek lisansını 1978 yılında Chicago Üniversitesinde, doktorasını da yine aynı üniversitede 1981 yılında tamamladı.

Profesör Dr. Yusuf Ziya Özcan, TÜBİTAK Başkan Yardımcısı ve ODTÜ‘de sosyologdur. Eylül 2003- Ağustos 2004 tarihleri arasında ODTÜ Sosyal Bilimler Fakültesi Başkanlığı görevini yürüttü.

Aynı zamanda Ankara merkezli düşünce araştırma kuruluşu olan U.S.A.K.‘ın (Uluslararası Stratejik Araştırmalar Kurumu) Bilim ve Danışma Kurulu Başkanı ve UHP‘nin (Uluslararası Hukuk ve Politika dergisi)Yazı Kurulu üyesi’dir.

Prof. Dr. Yusuf Ziya ÖZCAN “Üniversiteye Giriş ve Yüksek Öğretim Reformu Araştırması” da hazırlamıştır.

2007 yılının Aralık ayında Cumhurbaşkanı Abdullah Gül görev süresi dolan Prof. Dr. Erdoğan Teziç‘in yerine yeni YÖK Başkanı olarak, Prof. Dr. Yusuf Ziya Özcan‘ı  atamıştır. 

Yayınları

Aysu Başkaya, Christopher S. Wilson and Yusuf Ziya Özcan, “A Study in Re-establishing the Corporate Identity of a Post Office Institution with Gender-Related Differences in Perception of Space” Frtcoming in Journal of Architecture and Planning Research, 2004

Aysu Başkaya, Christopher S. Wilson and Yusuf Ziya Özcan, “Wayfinding in an Unfamiliar Environment: Different Spatial Settings of Two Polyclinics”, Fortcoming in Environment & Behavior, 2004

Yusuf Ziya Özcan, Sencer Ayata, Adnan Akçay, Özgür Arun ve Cemre Erciyes, Toplumsal Yapı, Refah Göstergeleri ve Toplumsal Raporlama, Sosyal ve Beşeri Bilimler Araştırma Ortak Komitesi, Türkiye Bilimsel ve Teknik Araştırma Kurumu, Türkiye Bilimler Akademisi, T.C. Yüksek Öğretim Kurulu, Eylül 2003
 
(Book chapter), Kıvılcım Metin Özcan and Yusuf Ziya Özcan “Determinants of Private Savings in the Middle East and North Africa“ Forthcoming in Research in Middle East Economics (RMEE) Series, Vol 6,

Yusuf Ziya Ozcan and Kivilcim Metin Ozcan ,Measuring Poverty and Inequality in Turkey. Middle East Economic Association Online Journal: 2003 Proceedings, 2003

Yusuf Özcan, Şenay Üçdoğruk and Kıvılcım Metin Özcan, “Wage Differences by Gender, Wage and Self-Employment in Urban Turkey”, Journal of Economic Cooperation (JEC), Vol. 24(1): 1-24, January 2003

Yusuf Ziya Özcan and Abdullah Koçak, “A need or a Status Symbol?: Use of Cellular Phones in Turkey” European Journal of Communication, Vol. 18(2): 241-254, 2003

(Book chapter) Yusuf Ziya Özcan ve Özden Özbay, “Sosyolojide Yöntem” in İhsan Sezal (ed) Sosyolojiye Giriş, Ankara: Martı, 2002: 55-94.

Yusuf Ziya Özcan and Kivilcim Metin Özcan, “Determinants of Youth Smoking in Turkey, Substance Use and Misuse, Vol. 37(3), 313-336, 2002

(Published Report) Yusuf Ziya Özcan, Social Assessment of Tea, Hazelnuts, Sugar Beet and Tobacco Farmers, Agricultural Economic Research Institute (AERI), 2001,
 
(Book Chapter) Yusuf Ziya Özcan, “Ne Öğretmeli, Nasıl Eğitmeli: Türk Polis Akademisinde Müfredat Sorunu” (What To Teach, How To Train?: Curriculum Problem In The Turkish Police Academy), Türkiye’de Suç ve Polislik, Eds İbrahim Cerrah and Emin Semiz 2001:191-216

Johnson ,T, Harkness, J, Mohler, P, van de Vijver, F. and Ozcan, Y.Z. “Respondent Cultural Orientations and Survey Participation: The Effects of Individualism and Collectivism 2000 Proceedings of the Section on Survey Research Methods. Alexandria, VA: American Statistical Association.

Yusuf Ziya Özcan, “Police and Politics in Turkey: Revisited” Indian Police Journal, Vol. XLVII. No.2-3 (September),2000

Yusuf Ziya Özcan and Recep Gültekin, “Police and Politics in Turkey”, Web Journal of British Society of Criminology Proceedings Book III, 2000,

Ziya Özcan, “Determinants of Political Behavior in İstanbul, Turkey”, Party Politics, Vol 6, No 4, pp. 505-515, 2000

Şenay Üçdoğruk, Kıvılcım Metin Özcan, Yusuf Ziya Özcan, “Türkiye’de Gelişmişlik İndeksine Göre Seçilmiş İllerde Gelir Farklılıklarını Belirleyen Etmenler”, Ekonomik Yaklaşım, Cilt 1, Sayı 37, ss. 29-57, Yaz 2000

Recep Gültekin and Yusuf Ziya Özcan, “Türkiye’de Polis ve Politika İlişkisi”, (Police-Politics Relationships in Turkey), Polis Bilimleri Degisi, Cilt 1, Sayı 4 (Temmuz), 1999:69-93

Yusuf Ziya Özcan, “Siyasi Parti Tercihleri Belirleyen Etmenler: İstanbul Örneği”, (Determinants of Political Party Preferences: The Case of İstanbul), Toplum ve Bilim, No. 76, Bahar 1998: 188-212.

Yusuf Ziya Özcan, “İçgöçün Tanımı ve Verileri ile İlgili Bazı Sorunlar” (Definition of Internal Migration and Quality of Migration Data), Türkiye’de İçgöç, Tarih Vakfı, 1998: 78-90. (Book chapter)
 
Yusuf Ziya Özcan, “Emniyet Genel Müdürlüğü Küçükleri Koruma Şubesinin Statü ve İmajının Değiştirilmesi”, Küçükleri Koruma Hizmetleri: Yönetici Semineri, E.G.M. Asayiş Daire Başkanlığı, Yayın No:3, Ankara: 1998: 124-128,
 
Yusuf Ziya Özcan, “Is Islam an Obstacle to Economic Development: Evidence to the Contrary and Some Methodological Considerations”, Intellectual Discourse. 1995, Vol. 3, No 1, pp. 1-22.
 
Yusuf Ziya Ozcan, “İslam Ekonomik Gelişmeye Engelmidir?: Karşıt Delil ve Bazı Metodolojik Düşünceler”, Journal of Islamic Studies (İslami Araştırmalar Dergisi), 1995, Vol. 8, No 1, pp. 1-12.

Yusuf Ziya Özcan and Ali Cağlar, “Who Are The Future Elites? Socio‑economic Background of The Students At The Police Academy in Turkey”, Policing and Society, International Journal of Research and Policy, Vol.3, No. 4, 1994, pp. 287-301.
 
Yusuf Ziya Özcan, “Mosques in Turkey: Quantitative Analysis”, Intellectual Discourse, 1994, Vol. 2, No 1, pp. 19-40.

Yusuf Ziya Özcan, “Muslims in Canada” [Book Review], Intellectual Discourse, 1994, Vol.2, No 1, pp. 91-94.

Yusuf Ziya Özcan and Ayse Gündüz, “Log Linear Models: An Application to Social Mobility Data of Turkey”, M.E.T.U. Studies In Development, Vol. 18, No 4, 1991, pp. 453‑471.

Yusuf Ziya Özcan, Ali Cağlar and Recep Gültekin, “Polis Akademisi Ögrencilerinin Sosyo-Ekonomik Geçmişleri”, I.Ü.Edebiyat Fakültesi Dergisi, 1991, Dizi 3, Sayı 2, pp. 221-241.
 
Yusuf Ziya Özcan, “Ülkemizdeki Cami Sayıları Üzerine Sayısal Bir Inceleme”, Journal of Islamic Studies (İslami Arastirmalar Dergisi), 1990, Vol. 4, No 1, 1990, pp. 5-20.

Yusuf Ziya Özcan, “Occupational Structure and Social Mobility in Turkey, 1968”, METU Studies in Development, Vol.15, No 1‑2, 1988, pp.150-182.

Yusuf Ziya Özcan, “Occupational Attainment Process in Turkey”, Journal of Human Sciences, Vol. VII, No 2, 1988, pp.103-132.
 
Yusuf Ziya Özcan, “The Educational Status Attainment Process, Male Urban Population 1968”, Journal of Human Sciences, Vol. II, No 1, 1983, pp. 59-78.

Prens Sabahattin

Cuma, Haziran 29th, 2012

Sosyolog ve siyaset adamı Prens Sabahattin 1877’de İstanbul’da doğdu. Padişah Abdülmecit’in kızı ve II.Abdümecid’in kardeşi Seniha Sultan ile Damat Mahmut Celaleddin Paşa’nın oğludur. Özel öğrenim gördü.

II.Abdülhamid’in yönetimini eleştirdiği için gözden düşen ve baskı altında tutulan Mahmut Celalettin Paşa, 1899 yılında Fransa’ya kaçarken çocukları Sabahattin’i ve Lütfullah’ı da birlikte götürmüştü. Sabahattin, Paris’te siyaset adamları ve toplumbilimciler çevresiyle ilişkiler kurdu. Abdülhamid’in saltanattan uzaklaştırılması, Meşrutiyet’in ilanı amacıyla yurt dışında mücadele sürdüren Türk aydınlarını bir araya getiren 1902’deki Birinci ve 1907’deki İkinci Jön Türk kongrelerini topladı. Teşebbüsi Şahsi ve Ademi Merkeziyet Cemiyeti’ni kurdu. 1906 yılında Terakki dergisini yayımlayarak, yönetimde ademi merkeziyet ve iktisatta telebbüsi şahsi ilkelerini savundu.

Topladığı kongrelerle meydana gelen hareketten yararlanarak Osmanlı Ahrar Fırkası’nı kurdu. İttihat ve Terakki yönetiminin sonra ermesinde ve Birinci Dünya savaşı yenilgisinden sonra yurda dönerek çalışmalarını sürdürdü. Sonraları Fransa’da, daha sonra İsviçre’de güç koşullar içinde yaşadı. 1948’de İsviçre’nin Nechautel kentinde öldü. Kemikleri Türkiye’ye getirilerek Eyüp mezarlığında babasının kabri yanına gömüldü.

Prof. Dr.Edibe Sözen

Cuma, Haziran 29th, 2012

1982 yılında Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Uluslararası İlişkiler bölümünden mezun oldu. 1984 yılında, İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Sosyal Yapı ve Sosyal Değişme bölümünde yüksek lisansını tamamladı. 1989 yılında yine aynı bölümde “toplumsal yapı, değişme ve toplumsal kimlik” başlıklı teziyle, doktor unvanını aldı.

1991-1993 arasında Wisconsin Üniversitesi Communications Arts (İletişim Sanatları) bölümünde “honorary fellow” statüsüyle “sosyal temsiller teorisi” ve “insan iletişimi” konularında çalıştı. 1994 da uygulamalı sosyoloji doçenti oldu. 1995’ten beri İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi’nde olan Sözen, halen profesör olarak öğretim üyeliği görevini sürdürmektedir. Özellikle insan hakları ve sivil toplum kavramları ile bu kavramların iletişimle ilişkisi alanlarında araştırmalarını yürütmektedir. Bir dönem Zaman Gazetesi‘nde köşe yazarlığı da yaptı.

AK Parti Genel Başkan Yardımcısı oldu 
AK Parti’nin 11 Kasım 2006 tarihinde yapılan 2. Olağan Büyük Kongresi’nde MKYK üyeleri seçildi. AK Parti MKYK toplantısında Tanıtım ve medyadan sorumlu Genel Başkan Yardımcısı Amasya Milletvekili Akif Gülle’nin yerine AA Yönetim Kurulu üyesi Prof. Dr. Edibe Sözen getirildi. Sözen, AA Yönetim Kurulu üyeliğinden istifa etme kararı aldı

AKP’nin Sözen’i CHP ile akraba
AKP Genel Başkan Yardımcılığı’na getirilen Edibe Sözen, CHP Sivas Milletvekili Nurettin Sözen’in akrabası çıktı. CHP’li Sözen, “Karşılaştığımızda siyaset konuşmayız. Dünyaya bakışı, siyasi görüşü bizden farklı” dediği akrabasına, “Bu yol milletvekilliğine gider. Çok yorulacaksın” diyerek gelecekle ilgili moral verdi. CHP’li Sözen, AKP’nin yeni yüzü olarak lanse edilen ve genel başkan yardımcılığına getirilen Edibe Sözen’i dün arayarak kutladı. Akrabalıklarını “Dedemin amcasının torunu” diye tanımlayan CHP’li Sözen, Edibe Hanım’ı çocukluğundan beri tanıdığını ve nikâh şahitliğini yaptığını anlattı. Sözen, “Babasını iyi tanırdım, değerli bir insandı. Dayılarını tanırım, gerek akrabalarını gerekse kendisini sever ve sayarım” dedi. Sözen, akrabası Edibe Sözen’in AKP’de görev almasını, “Dünya görüşü ve felsefesi Tayyip Beyle uyuşuyor” diye değerlendirerek “Farklı kültürden geliyoruz. Ama bu durum birbirimize olan sevgi ve saygımızı etkilemez” dedi. (23 Kasım 2006 – Sabah Gazetesi)

Kitapları
Medyatik Hafıza (1999),
Söylem (2000),
Kimliklerimiz (2000),
Kertenkele Mantığı (2004).

Auguste Comte

Cuma, Haziran 29th, 2012

Isidore Marie Auguste François Xavier Comte, kısaca Auguste Comte (17 Şubat 1798 – 5 Eylül 1857), Fransız sosyolog, matematikçi ve filozoftur. Sosyolojinin babası olarak tanımlanabilir.

Fransa’nın Montpellier kentinde doğdu. Katolik bir aileden gelen Comte, ailenin üç çocuğundan biriydi. Babası vergi dairesinde memur, annesi ise ev hanımıydı.

Auguste Comte, sosyoloji ismini öne süren ilk sosyologtur. “Sosyoloji neden diğer bilim dalları gibi bir dal olmasın” tezini savunarak sosyolojinin temelini o zamanlarda attı. Ayrıca felsefede pozitif düşünce üzerine de çalışıyordu. Daha sonraları fizik, gökbilim ve kimya ile de uğraştı.

Sosyolog yönüyle Augusto Comte
Fransız Devriminden hemen sonra doğduğu için -Sosyoloji alanındaki- çalışmaları Fransız Devrimine ve Aydınlanma Düşüncesine bir tepki niteliğindedir. Sosyolojiyi Sosyal Statik ve Sosyal Dinamik olmak üzere ikiye ayırır. Sosyal Statik; her toplumdaki göreli istikrarlı ilişkiler ile sosyal yapı üzerinde odaklanır. Sosyal Dinamik ise, insanlığın bir aşamadan diğerine geçmesini, yani toplumdaki değişimi ifade eder. Comte evrimcidir. Tarihi bir ilerleme süreci olarak görür yani iyimserdir. Comte’ un üç hal kanununa yani evrim kuramına göre toplumlar üç aşamadan geçer;

a)Teolojik aşama
b)Metafizik aşama
c)Pozivitist aşama

Prof. Dr.Immanuel Wallerstein

Cuma, Haziran 29th, 2012

28 Eylül 1930’da Amerika’nın New York kentinde dünyaya gelen Immanuel Wallerstein, 1951 yılında Colombia Üniversitesi’nden mezun oldu. Aynı üniversitede 1954 yılında master ve 1959 yılında doktora yaptı. Columbia’nın Sosyoloji bölümünde (1958-71) ve McGill Üniversitesi’nde sosyoloji okuttu (1971-76). 1976’dan bu yana, New York Üniversitesi’nin Binghamton’daki bölümünde “seçkin sosyoloji profesörü” ve aynı yerdeki “Fernand Braudel Center for the Study of Economies, Historical Systems, and Civilizations” adlı enstitünün müdürüdür.

Uluslararası Afrika Enstitüsü’nün altı yıl (1978-84) İdare Heyeti üyeliğini yapan Wallerstein, 1975 yılında Sorokin ödülüne layık görüldü. Review dergisinin 1977’den bu yana editörlüğünü yapan yazarın, ortak çalışmalar dışında yayımlanmış eserleri şunlardır: Tarihsel Kapitalizm, Güncel Yorumlar, Ütopistik ya da 21. Yüzyılın Tarihsel Seçimleri, Bildiğimiz Dünyanın Sonu – Yirmi Birinci Yüzyıl İçin Sosyal Bilim, Sistem Karşıtı Hareketler, Jeopolitik ve Jeokültür, Sosyal Bilimleri Düşünmemek – 19. Yüzyıl Paradigmasının Sınırları, Liberalizmden Sonra, Sosyal Bilimleri Açın.

Jean Baudrillard

Cuma, Haziran 29th, 2012

Simülasyon kuramını oluşturan ünlü Fransız düşünür Jean Baudrillard, 1929 yılında Reims’de dünyaya geldi. Baudrillard, meslek yaşamında ilk önce Almanca öğretmenliği yaptı ve 1966 yılında Nanterre Üniversitesi’nde Henri Lefebvre ile çalışmaya başladı. Bertolt Brecht’ten şiirler, Peter Weiss’den tiyatro oyunları ve Wilhelm E. Mühiman’ın “Üçüncü Dünya’nın Devrimci Cennetleri”ni çeviren yazar; ders ve konferanslar vermek üzere başta ABD ve Japonya olmak üzere dünyanın pek çok ülkesine gitti. Nanterre Üniversitesi’nde sosyoloji dersleri veren Baudrillard, “profesörlük” unvanını ancak 1990 yılında alabildi. Yirmi yıldan uzun bir süre başasistan olarak kaldı!

Günümüz düşün dünyasının en “çarpıcı” isimlerinden olan Baudrillard; esas olarak, simülasyon, yığınların zihniyeti, “öteki”, baştan çıkarma gibi konuları kitaplarında ele aldı. Üretimin, rasyonel bir etkinlik olmadığını ileri sürmüş; tüketicinin, reklam vb. yollarla aldatılmasını göz boyayıcı bir oyun ve hem üretimi hem de tüketicinin isteğini tehdit eden bir öğe olarak yorumlamıştır.

“Körfez Savaşı” sırasında Fransız televizyonunda görüşlerine en çok başvurulan düşünür oldu, kitle iletişim araçlarında bir “star” haline geldi. İtalya, Meksika, Brezilya ve Japonya gibi ülkelerde yapıtlarının büyük bir çoğunluğu çevrildi. Türkçedeki ilk kitabı “Metinler ve Söyleyişler”, çeşitli yapıtlarından alınmış metinlerin çevirisidir.

Eserleri: Simülakrlar ve Simülasyon, Baştan Çıkarma ÜZerine, Cool Anılar, Amerika, Siyah Anlar 1-2, Kusursuz Cinayet, Tam Ekran, Nesneler Sistemi, Tüketim Toplumu, Göstergenin Ekonomi Politiğine Eleştirel Bir Bakış, Üretimin Aynası, Simgesel Değişim ve Ölüm, Foucault’yu Unutmak, Beaubourg Olayı, Sessiz Yığınların Gölgesinde ya da Toplumsalın Sonu, Passwords, Komünist Partisi ya da Politikanın Sahte Cennetleri, İlahi Sol, Kötülüğün Şeffaflığı-Aşırı Fenomenler Üzerine Bir Deneme.