Bir Avustralya yapımı olan ” Blood Oath ” ( 1990 ) adlı filmle sinema dünyasına atılan Russel Crowe bu tarihten itibaren 20’nin üzerinde filmde irili ufaklı roller aldı. Yeteneğinin gerçek anlamda keşfedilmesi ise 1997 yapımı ” L.A. Confidential ” filmiyle gerçekleşti. Gösterdiği performans ile En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu dalında Oscar’ın sahibi olan Kim Basinger ile ” American Beauty ” ( Amerikan Güzeli ) ile 2000 yılının En İyi Erkek Oyuncu Oscar’ını kazanan Kevin Spacey’nin yer aldığı filmde 1950’lerin polis teşkilatının kirli yüzünü anlatılıyordu. Filmde, teşkilat içerisinde dönen entrikalara karşı mücadele eden dürüst polisi canlandıran Crowe, başarılı oyunculuğu ile filmi sırtlayanlar arasında gösterildi.
Karizmatik ve yoğun oyunculuğu ile çok farklı duyguları geniş bir perspektifte içten bir şekilde sunmayı başaran aktör, son yıllarda başiarılı filmlere imza atarak kısa zamanda Hollywood yıldızlarının arasına girdi. Rol aldığı hareketli ve şiddet içerikli filmlerde kötü adamları canlandıran Crowe, özellikle masum ve sıcak bakışlarıyla karakterin insancıl doğasını yansıtabilmesi anlamında Sean Penn, Daniel Day Lewis ve Edward Norton gibi yeteneklere benzetiliyor.
1992 yılında rol aldığı ” Proof ” filmiyle En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalında Avustralya Film Enstitüsü Ödülü’nün sahibi olan Russel Crowe, bir sonraki sene ” Romper Stomper ” ile aynı enstitüden bu sefer En İyi Erkek Oyuncu ödülünü aldı. Sadist bir Nazi liderini canlandırdığı filmdeki olağanüstü performansı ile bir anda dikkatleri üzerinde toplayan aktör, 1994 yapımı ” The Sum of Us ” filminde utangaç, şirin bir homosexüel genci canlandırdı.
Sharon Stone’un yer aldığı ” The Quick and the Dead ” filmiyle Hollywood sinemasında adını duyurmaya başlayan Russel Crowe, 1995 yılında Denzel Washington ile başrollerini paylaştığı ” Virtuosity ” ile çıkışını sürdürdü.
Filmlerde canlandırdığı kötü adam tiplemelerinden çok da farklı bir karakteri olmadığını iddia eden aktör, özellikle kaba, uzlaşmaz ve soğuk tavırlarıyla beklenilenin aksine oldukça beğeni topluyor. Sert bir mizacı olduğunu her fırsatta dile getiren Russel Crowe, bu yönüyle oynadığı karakterleri canlandırmakta fazla zorlanmadığını vurguluyor Klasik Hollywood filmlerinde oynamak taraftarı olmadığını belirten oyuncu, özellikle deneyimli karakter oyuncuları ile çalışmaktan büyük zevk aldığını söylüyor. 1992 yılında Anthony Hopkins ile birlikte rol aldığı ” The Efficiency Expert ” bunlardan biri. Yetenekli aktörlerin yanı sıra güzel yıldızların yanında da oynama fırsatı bulan Crowe, Bridget Fonda ile ” Rough Magic “, Kim Basinger ile ” L.A.Confidiential ” ve Salma Hayek ile de ” Breaking Up ” gibi filmlerde yer aldı.
Hollywood dünyasında arkadaş olarak Tom Cruise ve Nicole Kidman çiftinin kendisine yakın olduğunu belirten Russel Crowe, her ne kadar giderek yıldızı yükselse de Hollywood’da kalıcı olmak istemediğini ve ilerde Avustralya’daki çiftliğini onarmak gibi projelerinin olduğunu söylüyor.
1999 yılına ” The Insider ” ile birlikte giren Russel Crowe, aynı yılı içerisinde üç filmde birden yer aldı: Yönetmenliğini Ridley Scott’un yaptığı ” Gladiator ” ile ” Yaşam Kanıtı ” ( Proof of Life ) ve ” Flora Plum “.
Bunlardan ” Gladyatör ” ile 2001 Oscar’larında ” En İyi Erkek Oyuncu ” dalı adayı olan Crowe, rakipleri Geoffrey Rush, Ed Harris, Tom Hanks ve Javier Bardem’i geride bırakarak Oscar heykelciğinin sahibi oldu.
Russell Crowe, 2001 yılında gösterime giren, “A Beautiful Mind” (Akıl Oyunları) filminde, Amerikalı ünlü matematikçi John Nash’in hayatını canlandırdı.
Nicolas Cage, Nicolas Coppola adıyla Losangeles’de, edebiyat öğretmeni August Coppola ve dansçı Joy Vogelsang’ın olğlu olarak 1964’de dünyaya geldi. Los Angeles’in kenar mahallerinden birinde dünyaya gelen Cage, özellikle sürekli, depresyon geçiren annesinin ilgisizliğinden kaynaklanan kötü aile koşulları içerisinde büyüdü. Okuldan nefret ederek bir an evvel okulu bitiren aktör, ilk olarak kısa dönem TV dizilerinde oynadı. 1982 yapımı “Fast Times at Ridgemont High” filminde küçük bir rol alan Cage böylece sinemaya ilk adımını atmış oldu.
Esas ismi Nicolas Coppola olan ve ünlü yönetmen Francis Ford Coppola’nin yiğeni olan Cage, amcasının “Rumble Fish” (Siyam Balığı) (1983) adlı filminde rol aldı. Aynı yıl kendisini yıldızlığa yükselten filmi “Valley Girl“de oynayan aktör, yine yönetmenliğini amcası Coppola’nın yaptığı ve başrolünde Kathleen Turner’ın da yer aldığı “Peggy Sue Got Married (Peggy Sue Evlendi)” adlı filmde rol aldı.
Deneysel performansları tercih eden yetenekli oyuncu, stüdyo filmlerinden, medyatik gösterilerden ve Hollywood eleştirmenlerinden kaçmayı hep başardı. Cher ile birlikte rol aldığı Norman Jewison’un “Moonstruck (Ay çarpması)” (1987) adlı dönemin aşk filmlerine yeni bir soluk getiren filmde oynadı.
Bu filmdeki performansı ile Coen Kardeşlerin dikkatini çeken Cage, yönetmenlerin “Raising Arizona” adlı filminde yer aldı. Bu iki filmle giderek ünlenen aktör, 1990 yapımı ” Vampire’s Kiss (Vampir Öpücüğü)” ve 1992 yapımı “Honeymoon in Vegas (Vegas’ta balayı)” adlı filmlerle çıkışını sürdürdü.
Artık film başına 4 milyon dolar gibi yüksek rakamlar alabilen bir oyuncu haline gelen Cage, Mike Figgis’in bağımsız yapımı “Leaving Las Vegas (Elveda Vegas)” (1995) da düşük bir ücretle görev aldı. İntihar etmeye karar veren bir alkoliği canlandırdığı filmle En İyi Erkek Oyuncu dalında Oscar Ödülü’nün sahibi oldu.
Daha sonraki senelerde genellikle aksiyon filmlerinde izlediğimiz aktör, Sean Connery ile başrolü paylaştığı “The Rock (Kaya)”, mahkumlarca kaçırılan bir uçağın içerisinde azılı katillerle mücadele eden kahraman eski polisi canlandırdığı “Con Air“, John Woo’nun yönetmenliğini üstlendiği ve başrollerinde John Travolta’nın yer aldığı “Face/Off(Yüzüze)“ta rol aldı.
Meg Ryan’ın da rol aldığı romantik bir film olan ve ünlü Alman yönetmen Wim Wenders’in “Wing of Desire” adlı filminden esinlenen “City of Angels (Melekler Şehri)” ile tarzını değiştiren Nicolas Cage, “Snake Eyes (Yılan Gözler)” filmiyle aksiyon filmlerine dönüş yaptı. “Nosferatu” adlı sessiz korku filminin yapılışını konu alan “Shadow of the Vampire” ile yapımcılığa yönelen Cage, 2000 yapımı “Gone in 60 Seconds” için 20 milyon dolar aldı.
Aktör, aynı yıl içinde çekilen “Aile Babası” isimli filmde, yoğun bir iş yaşamı ile güzel, huzurlu bir yuva arasında seçim yapmak zorunda kalan Jack Campbell karakterini canlandırdı.
Asıl adı Clinton Eastwood’tur. 1930 yılında San Fransisco’da doğdu. Okul hayatı çok hareketli geçti. Liseden sonra güç gerektiren işlerde çalışan Eastwood 1955’lerde Hollywood’a geldi.
Oyunculuğa televizyondaki western filmleriyle başladı. Bu filmler Clint Eastwood’un piyasada kabul görmesini sağladı.Kariyeri boyunca oyunculuğun yanı sıra yapımcı ve yönetmen yönleriyle de ön plana çıkan aktör, uzun boylu, sessiz ve kaba kovboy tiplemesiyle 1960lı yılların sinemasında bir ikon haline geldi.
Kendisine ait Malpaso adlı yapım şirketiyle orta bütçeli yapımlara imza atan Eastwood, kanlı ticari filmlerden tutun da, kişisel ve duygu yüklü filmlere kadar pek çok yapımda yer aldı.
Televizyonda edindiği tecrübeyle birlikte oyunculuğunda minimalist bir üslup yakalayan Eastwood, Avrupaya geçti ve spagetti western türünün unutulmaz yönetmeni Sergio Leonenin spagetti üçlüsünde oynadı. 1964 yılında A Fistful of Dollars (Bir avuç dolar) ile herkes ya zengin olur ya da ölür temasından yola çıkarak kanlı kovboy filmleri serisine başlayan aktör, başı boş gezen ve acımasız Amerikalı kovboy portresiyle dünyaca üne kavuştu. İki yıl sonra For A Few Dollars More (Bir kaç dolar için) ve efsane The Good, The Bad, and The Ugly (İyi, Kötü, Çirkin) filmlerinde oynayan aktör, klasik revizyonist western türünün klasiklerine imza attı. Ülkesine geri döndükten sonra 1968 yılında Coogans Bluff da canlandırdığı akıllı şehirli kovboy tiplemesiyle, filmin yönetmen Don Siegel ile uzun bir iş arkadaşlığına ilk adımını attı.
Siegelin 1971 yapımı Dirty Harry (Kirli Harry) adlı filminde canlandırdığı Kirli Harry Callahan adlı polis karakteriyle ikinci bir efsane daha yaratan aktör, bu ölümsüz ve kural tanımaz polis karakterini 1983 yapımı Sudden Impact adlı filmde tekrarladı. Kirly Harry’nin yönetmeni Siegal Eastvood hakkında şunları söyleyecekti:” Kendi imajının ne denli iyi olduğunun bu kadar bilmeyen bir adamla çalışmadım.”
Adil erkek portreleri çizmeye devam eden aktör, aksiyon filmlerinin yanı sıra Every Which Way But Loose ve Any Way You Can gibi popüler komedi filmlerinde rol aldı.
1980lerle birlikte sinema endüstrisindeki albenisini kaybetmeye başlayan aktör, 1988 yılında The Dead Pool ile beşinci kez Kirli Harry karakterini oynadı. Ardından The Rookie ve White Hunter, Black Heart gibi başarısız yapımlarda yer alan aktör, oldukça ilginç bulunan The African Queen adlı yarı kurgusal bir filmde yer aldı. 1992 yılında başrolünde kendisinin yanı sıra Morgan Freemanın da yer aldığı Unforgiven ın yönetmenliğini üstlenen Eastwood, o dönem En İyi Film ve En İyi Yönetmen dallarında Oscar kazandı. Aktörün daha önce birlikte çalıştığı Don Siegel ve Sergio Leone gibi usta yönetmenlere ithaf ettiği film, 100 milyon dolar gibi yüksek bir gişe hasılatı elde etti.
1993 yılında In the Line of Fire (Ateş Hattında) adlı filmde Gizli Servis görevlisini canlandıran aktör, usta bir katili canlandıran John Malkovick ile çok muhteşem bir oyunculuk sergiledi. Yönetmenliğini ünlü Alam yönetmen Wolfgang Petersenin üstlendiği film, birkaç ay içerisinde 100 milyon mark gibi bir hasılat yakalayarak aktörün son dönemdeki ikinci büyük ticari başarısı oldu. 1993 yılında A Perfect World adlı filmin yönetmenliğini üstlenen Eastwood, bir kanun kaçağıyla, onun kaçırdığı küçük çocuk arasındaki duygusal ilişkiyi ele aldı. Aktör, filmde Kevin Costnerın canlandırdığı kanun kaçağını yakalamaya çalışan bir polisi canlandırdı.
Bu filmin ardından pek çok orta düzeyli filmde rol alan aktör, yönetmenliğini yaptığı Midnight in the Garden of Good and Evil (İyi ile Kötünün Bahçesinde Geceyarısı) ile dikkatleri üzerine çekti. John Berendtin gerçek bir olayı ele alan aynı adlı kitabından uyarlanan film, Savannahda yaşanan bir cinayet davasını konu alıyordu. Eastwood, 1999 yılında insanı son ana kadar şüphede bırakan gerilim filmi True Crime ın yönetmenliğinin yanı sıra yapımcılığını da üstlendi.
Avukat bir baba ve öğretmen bir annenin çocuğu olarak 18 Ağustos 1969’da ABDde doğan başarılı aktörün çocukluğu Columbiada geçti. Daha sonra 1991 yılında, astronomi bölümünde başladığı Yale Üniversitesinden Tarih konusunda ihtisas yaparak mezun oldu. Çocukluğunda birkaç tiyatro oyununda rol alan genç oyuncu, liseden sonraki öğrencilik yıllarında da okuduğu üniversitenin yapımı olan birçok tiyatro oyununda görev aldı.
Tiyatrodan sonra sinemaya adımını atan Norton, ilk olarak 1996 yapımı psikolojik drama filmi olan “Primal Fear”da Richard Gere’le birlikte rol aldı. Filmde canlandırdığı çift karakterli katil rolü ile en iyi erkek oyuncu dalında Altın küre Ödülünü kazandı. Ardından Woody Allenın yönetmenliğini yaptığı Everyone Says I Love You adlı komedi filminde Drew Barrymoreun nazik nişanlısını canlandırdı. 1997 yılında başarılı sanatçının annesi Robin Norton, beyin kanserinden hayatını kaybetti. Zirve basamaklarını hızlı adımlarla çıkan başarılı aktör, The People vs. Larry Flynt filminde azimli bir ceza avukatını canlandırdı ve filmdeki performansıyla tüm dikkatleri üzerine çekti.
1998 yılında tekrar sinema severlerin karşına çıkan ünlü aktör, Rounders adlı kumar gerçeğini gözler önüne seren drama filminde, Matt Damonun Solucan lakaplı arkadaşını canlandırdı. Yine aynı yıl Amerikadaki ırkçılığı konu alan American History X filmi ile izleyicilerin karşısına geçti. Bu filmdeki performansıyla da Oscar adaylığını elde etti.
1999 yılında ise Brad Pitt ve Helena Bonham Carter ile birlikte Fight Club da rol alan Norton, modern şehir hayatında yabancılaşmış, bireyin kendi iç hesaplaşmasını karakterize eden bir rol üstlendi. “Saving Private Ryan”daki (Er Ryanı Kurtarma) Matt Damon’un oynadığı Er Ryan rolü ilk önce Norton’a teklif edildi fakat Norton bu filmde oynamayı reddetti.
2000 yılına gelince oyunculuktan sonra yönetmenliğe de adım atan başarılı sanatçı, Keeping the Faith filminin yönetmenliğini üstlendi ve filmde aynı zamanda en yakın arkadaşıyla aynı kadına aşık olan papazı canlandırdı. 2001 yılında ise Robert de Niro, Marlon Brando ve Angela Bassett gibi ünlü isimlerle beraber rol aldığı The Score filminde, saldırgan ve yetenekli olan genç bir hırsızı canlandırdı.
Türk Sinemasının Küçük Hanımefendisi olarak bilinen Belgin Doruk, 1936 yılında Ankara’da doğdu. 1952’de ortaokul son sınıfta iken Yıldız Dergisi ve İstanbul Film’in açtığı yarışmayı Ayhan Işık ve Mahir Özerdem ile birlikte kazanarak sinemaya geçti ve ilk filmi olan “Çakırcalı’nın Definesi”ni çevirdi. 1953 yılında yapılan güzellik yarışmasında Türkiye 2. Güzeli seçildi. Türk sinemasının belirli bir döneminde en çok film çeviren ve en çok sevilen oyuncu oldu. Zeki Mürenle birçok filmde başrol oynadı (1959da Kırık Plak, 1961de Hep O Şarkı, 1962de Bahçevan, 1963de İstanbul Kaldırımları, 1964de Hayat Bazen Tatlıdır). 1964 yılında Orhan Elmasın yönettiği Duvarların Ötesi adlı filmde Tanju Gürsu ile başrolü paylaştı. Ayhan Işık ile iyi bir ikili oluşturdu ve birlikte çevirdikleri “Küçük Hanım” serisi çok tutuldu. Sanatçı, çoğunlukla melodramların ya da duygusal güldürülerin değişmez oyuncusu oldu.
Sinemada ilk çıkışını, “Yeşil Köşkün Lambası” filmiyle yaptı. Yönetmen Faruk Kenç ile evlenip boşandı, daha sonra yapımcıÖzdemir Birsel ile evlendi. 1970 yılında yapılan 2. Adana Film Festivalinde Yuvanın Bekçileri filmiyle En İyi Kadın Oyuncu ödülünü aldı.1975’ten sonra sinemadan ayrılan sanatçı, 26 Mart 1995 yılında İstanbulda öldü.
PERDENİN ZORBA’sı, bir tür ilkel toprak ve doğa adamının en görkemli sinemasal yansıması… Köylüden ihtilalciye, ressamdan büyücüye, boksörden boğa güreşçisine, gangsterden kovboya her rolü kendi kişiliğini katarak oynayabilen, aynı kolaylıkla Onassis, Notre Dame’ın kamburu, Gauguin, Papa veya Hazret-i Hamza olabilen ve 60 yıllık mesleğine 100 film sığdıran büyük oyuncu…
Meksika’da Chiuhaha kasabasında doğduğu kesin… Annesinin Meksikalı, babasının
İrlandalı olduğu da… Ancak mesleklere gelince çelişkili bilgiler var. Annesinin Pancho Villa’nın yanında savaşmış sert bir kadın, bir `soldadera’ olduğu söylenir. Babası ise bir söylentiye göre bir kameraman, bir diğerine göreyse mevsimlik işçi olarak işe başlayıp sonradan Hollywood’un ilk günlerinde bir hayvanat bahçesi kuran bir serüvencidir. Karmaşık kökenleri ve Latin/Anglo-Sakson karışımı kanı, onun ilerde hemen her ırktan ve kökenden kişilikleri rahatlıkla oynamasını sağlayacaktır. Quinn, gerçek ve eksiksiz bir dünya vatandaşıdır.
İlk gençliğinde boğa güreşine merak sarar, arenaya çıkar. Sonra 1936’da sinemaya adım atar. İlk filmlerindeki çok küçük rollerini, zaman içinde büyük rollere çevirir!… Ama bu Meksikalı, kızılderili veya gangster rolleri, ona şöhretin yolunu açacak gibi değildir. O yıllardaki asıl başarısı, 1936’da The Plainsman -Ovalar Kaplanı, iki yıl sonra The Buccaneer – Korsan, ertesi yıl da Union Pasific- Pasifik Ekspresi filmlerinde rol aldığı ünlü yönetmen Cecil B. de Mille’in evlat edindiği kızı Katharine de Mille’in kalbini çalarak onunla evlenmesidir. Ama bu bile, 1930’ların sonlarında Quinn’e bekledigi ünü getirmeyecektir.
Savaş yıllarında Paramount’tan ayrılıp Warner Bros ve FOX’la çalışır. Rollerinin önemi çok yavaş biçimde artmaktadır. Sert, giderek çirkin fiziğinin ardında saklı o müthiş dinamizmi henüz bilinmediği için, yönetmenler ona önemli rolleri lâyık görmezler. Blood and Sand – Kanlı Meydan, They Died with their Boots On – Sayılı Kahramanlar, The Oxbow İncident- Oxbow Olayı, Buffalo Bill gibi filmlerde hep asıl kahramanın yanıbaşındaki adam veya adamlardan biridir. Sayılı Kahramanlar’da kızılderili şef Crazy Horse veya Bataan’a Dönüş’teki Filipinli savaşçı rollerine aynı inandırıcılığı katabilmektedir.
Sinemadan beklediğini bulamayan Quinn, Broadway’e yönelir, orda “İhtiras Tramvayı” oyununda Marlon Brando’nun yerini alarak eşit düzeyde başarı kazanır. 1951’de üç yıllık bir ayrılıktan sonra Hollywood’a döndüğünde şansı artmış gibidir. Robert Rossen ın şaşırtıcı boğa güreşi filmi The Brave Bulls – Kanlı Kılıç’ta başarı kazanır. Hemen ardından, Meksika kökenlerini hatırlayan Elia Kazan tarafından Viva Zapata’da Marlon Brando/Zapata’nın kardeşini oynamak için seçilir. İki oyuncu da Oscar adayı olarak, Broadway’deki rekabetlerini sürdürürler. (Zaten sette de pek anlaşamadıkları hem Kazan’ın, hem de Brando’nun anılarında yazlıdır.)
Bu ilk raundu Quinn kazanır, yardımcı oyuncu olarak heykelciği kucaklar. Dört yıl sonra da Minnelli’nin Lust for Life – Ölmeyen İnsanlar’ındaki Gauguin rolüyle ikinci yardımcı oyuncu Oscar’ını alacaktır. Ancak Brando, sonraları iki baş oyuncu Oscar’ıyla elbette bu yarışı önde bitirir.
İlk Oscar’ı Quinn’in şansını artırır. Art arda Ride Wayuero – İki Aşk Arasında, Blowing Wild – Müthiş Mücadele gibi gösterişli western’lerde Robert Taylor, Ava Gardner, Gary Cooper, Barbara Stanwyck gibi starlarla ve eşit düzeyde rollerde oynar. Avrupa sinemasının ilgisini çeker. Fellini’nin ilk büyük filmi La-Strada -Sonsuz Sokaklar’da nefes kesici bir Zampano olur. Küçücük, bebek kadın Gelsomina’ya tutulan gezginci, dev gösteri adamı… İtalya’da çevrilen bir Hun İmparatoru Attila’da Attila olur, uluslararası yapım Ulysses – Kral Ülis’in Maceraları’nda ise kralın en yakın arkadaşı…
Fransız yapımı bir Notre Dame’ ın Kamburu’nda Gina Lollobrigida’nın oynadığı Esmeralda’ya vurulan kambur Quasimodo olur. Yeniden Hollywood’a dönüp Lust for Life – Ölmeyen İnsanlar’la ikinci Oscar’ını alır. O artık büyük bir yıldız ve uluslararası bir stardır…
Quinn bundan sonra, o ünlü etnik portreler galerisini açar. Wild is the Wind – Vahşi Aşk’ta Anna Magnani, Hot Spell’de Shirley Booth, Black Orchid – Siyah Orkide’de Sophia Loren’in karşısında hep İtalyan kökenlileri oynar. Last Train from Gun Hill – Kan Davasının Sonu, Warlock – Korkunç Mücadele; Hellen in Pink Tights- Korkunç Kumpanya gibi klâsikleşen western’lerde, bu türün kalıplarını aşan incelikli kişilikler çizer. Kayınpederi De Mille’in hastalanması üzerine onun başladığı The Buccaneer – Karsan filmini (ikinci çevrim) yönetmen olarak tamamlar. (Bu alandaki tek denemesi.) 1960’larda, Nicholas Ray’in The Savage İnnocents-Vahşi Masumlar’ında Eskimo olur!…
Arabistanlı Lawrence’in Bedevi şeyhi, Barabbas’ın Barabbas’ı, Zorba the Greek – Zorba’nın Yunanlı ermiş Zorba’sı hep odur. Cacoyannis’in filminde bu ünlü Nikos Kazancakis kahramanına, yaşam sevgisi, Akdeniz felsefesi, sirtaki adımları ve uzo tutkusuyla karışık müthiş bir canlılık getirir ve son Oscar adaylığını kazanır. Bu rol onun sağduyulu, ayakları yere basan, ama aynı ölçüde hülyalı ve duygusal toprak adamları kimliğinin zirvesidir. Artık daha öteye gitmesi nerdeyse olanaksızdır.
Nitekim gidemez de… Ama hep dener. Daha iyisini değilse de farklısını, özgün ve yeni olanını yapmak için uğraşır. The Guns of Navarone – Navaron’un Topları, Lost Command-Zafer Yolları, The Twenty Fifth Hour- Yirmibeşinci Saat, The Rover-Maceralar Beldesi, The Magus-Büyücü, The Marseilles Contrad -Ölüm Anlaşması gibi uluslararası yapımlarda oynar. İsviçreli yazar Frederich Durrenmatt’tan uyarlanan The Visit-Ziyaret’te (1963) eşlik ettiği İngrid Bergman’ı beş yıl sonra A Walk in the Spring Rain – Bahar Yağmuru’nda yeniden bulur.
Anna Magnani ile yeniden karşılaşması ise Stanley Kramer’ın The Secret of Santa Vittoria – Kasabanın Sırrı’nda gerçekleşir. Baba’nın açtığı furyada, The Don is Dead – Baba Öldü’de kendi Corleone’sini yaratırken, The Shoes of the Fisherman’da Papa, The Message – Çağrı’da Hazreti-i Muhammed’in dava ve inanç dostu Hamza, The Greek Tycon -Akdenizli’de armatör Onassis olur.
70’lerdeki filmleri gösterişli, ama koftur. 80’lerde ise hep eski başarılarını yineler gibidir. Lion of the Desert – Çöl Aslanı, Çağrı’nın başarısını yinelemek isteyen Mustafa Akkad’ın kotardığı bir İslam usulü üstün yapım, The Richest Man in the World, yine Onassis’i oynadığı bir TV dizisidir. 90’lara ise The Revenge-İntikam, Ghosts Can’t Do It – Hayaletler Beceremez gibi gerçek facialarla girer. Acaba en küçük bir seçme duygusu kalmamışçasına bunamış mıdır? Üç eşinden olan toplam sekiz çocuğuna bakmak için paraya bu derece gereksinmesi mi vardır? Yoksa hep hayalini kurduğu (ve sonunda gerçekleştiremediği) bir Picasso’nun hayatı projesi için sermaye mi toplamaya çalışmaktadır?
Ancak Quinn, tükenmiş değildir. Nitekim son yıllarda kimi genç ve özgün yönetmenlerin filmlerinde küçük, ama çarpıcı roller almayı ve bu filmlere değer katmayı sürdürür. Spike Lee’nin Jungle Fever, John McTiernan’ın The Last Action Hero – Son Muhtefem Kahraman, Alexander Rockwell’in Somebody to Love -Sevecek Biri ya da Alfonso Arau’nun A Walk in the Clouds – Bulutlarda Yürüyüş filmleri gibi… 1980’lerin ortalarında yeniden Broadway’e dönmüş ve yıllar sonra Zorba karakterini sahnede canlandırmıştır. Bir aralar plâk dolduran ve “I Love You, You Love Me’ adlı parçasını listelere sokan da odur.
O, sinemadaki 60 yılı aşan çabasından henüz yorulmamış, enerjisini 85’e yaklaşan yaşına rağmen tüketmemiş bir sinema adamı, doğuştan bir oyuncu, mesleğini sonuna dek götürecek bir profesyoneldir. Bir zamanlar “benim sadece kızılderili oynayabileceğimi sanıyorlar,” diye tepki gösteren genç ve öfkeli aktör, artık bir dünya oyuncusuna ve bir beyazperde efsanesine dönüşmüştür. İslamiyet’in doğuşunu anlatan “Çağrı” filminde Hz. Hamza rolünü oynayan Quinn, Türk izleyicilerin gönlünde taht kurmuştu. Özyaşamını daha 1972’de, “The Original Sin-İlk Günah” adıyla yayınlayan Quinn’in günümüzde bu kitabı yeniden ele alıp birçok bölüm eklemesi gerekecektir!…
02 Haziran 2001 tarihinde ABD’nin Boston kentindeki bir hastanede tedavi gören Quinn solunum yetersizliğinden hayatını kaybetti. 86 yaşında hayata gözlerini yuman Athony Quinn ile ilgili tedavi gördüğü Brigham and Women’s Hastanesi’nde ayrıntılı açıklama yapılmadı. Bir hastane yetkilisi sadece Quinn’in 09:30’da öldüğünü belirtmekle yetindi. Bir süredir hastanede tedavi gören ünlü aktörün yakın arkadaşı, Rhode İsland eyaleti Providence kenti Belediye Başkanı Vincent Buddy Cianci, Quin’in solunum yetmezliğinden öldüğünü kaydetti.
1943 yılında Ankara’da doğan Akın, Ankara Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Arkeoloji Bölümü’nde bir süre okudu. Sinemaya geçmeden önce bir acentada çalıştı. 1962’de Artist dergisinin düzenlediği yarışmayı kazanarak Yeşilçama geçti ve aynı yıl “Akasyalar Açarken” adlı filmini çevirdi. Ardından Şakayla Karışık adlı filmde Ajda Pekkanla başrolü paylaştı. Kadın Berberi ve Kadın Terzisi filmlerindeki rolleriyle oldukça ünlenen sanatçı, 1964 yılında oynadığı Yankesici Kız adlı sinema filminde, değişik türdeki karakterleri başarıyla canlandırabileceğini tüm sinemaseverlere kanıtladı. Bir yıl aradan sonra film arşivine bir yenisini daha ekleyen Akın, 1965te Kolejli Kızın Aşkı isimli filmde Ayhan Işıkla başrolü paylaştı. Ardından Çıtkırıldım da benzer bir tiplemeyi canlandıran Filiz Akın, bu filmde başrolü Cüneyt Arkınla paylaştı. Filmde şımarık kızı canlandıran Akın, ciddi öğretmen Cüneyt Arkınla sorunlar yaşamaktadır.
Yine aynı yıl, Ayhan Işıkla Tamirci Parçası adlı filmde oynayan sanatçı, burada da zengin kız tiplemesini canlandırdı. Hindistan Cevizinde ise başrolü Zeki Mürenle paylaşıp yine havai bir kompozisyonu canlandırdı. Filmde yazarlığını Zeki Mürenden gizleyen Akın, daha sonraları yazar olup gerçek kimliğini gizleyen zengin kız rollerini sık sık tekrarlayacaktır. Nitekim yıllar sonra oynadığı Gül ve Şeker adlı filmde de aynı rolü canlandırmıştır. Bu filmi Sadri Alışıkla oynadığı Efkarlı Sosyete izler.
1967 yılında oynadığı Sözde Kızlar filminde başına türlü belalar gelen kızı canlandırdı. Peyami Safanın eserinden uyarlanan filmde Filiz Akın, morfinman olur, tecavüze uğrar ve hastane köşelerine düşer. Yeşilçamın güzel sarışını olan Akın; Seni Seviyorum filminde şımarık çiftlik kızını, Silahlı Paşazade filminde Cüneyt Arkının aşkından yanıp tutuşan paşa kızını, Hüzünlü Aşk filminde bar şarkıcısını ve yine Cüneyt Arkınla başrollerini paylaştığı Lekeli Melek filminde bir sekreteri canlandırdı. Daha sonra çekilen Affedilmeyen adlı filmdeki rol arkadaşı yine Cüneyt Arkındır. Bu filmin konusu da diğer birçok Yeşilçam filminin konusu olan zengin kız ve fakir erkeğin unutulmaz bir büyük aşk yaşamasıdır.
Reklam filmlerinde de oynayan sanatçı, sinemacı Türker İnanoğlu ile evlendi ve bu evliliklerinden, daha sonra tüm sinema severlerin tanıyacağı, Yumurcak adlı seri filmlerinin başrol çocuk oyuncusu İlker İnanoğlu doğdu. Sinemada özellikle romantik rolleri canlandıran Filiz Akın, 1969 yılında şarkısıyla ünlü Reyhan filminde Kartal Tibete aşık olan şarkıcı kızı canlandırdı. Yine aynı yıl Karlı Dağın Eteği adlı filmde bu kez Ayhan Işıka aşık olan kızı canlandırdı. Ardından Ağlıyorum filminde iki kız kardeşi birden canlandırdı ve bu kez aşık olduğu erkek Ediz Hundu. Filmlerini sahnede çokça şarkı söylediği Cilveli Bir Kız, Oyun Bitti, Cambazhane Gülü Fadime ve Oyun Bitti izler. Başarılı sanatçı, unutulmaz vapur sahnesinin olduğu Aşka Tövbe, intiharı seçen kadını canlandırdığı Acı Hatıralar, hüzünlü şarkılar söylediği Seni Sevmek Kaderim filmleriyle sevenlerinin beğenisini bir kez daha kazandı.
1973 yılında, Kemal Sunalın da ilk kez beyaz perdede rol aldığı Tatlı Dillim filminde yine iki kız kardeşi (biri köylü diğeri de kentli) birden canlandırdı. Yumurcağın Tatlı Rüyalarında melek rolünü, Beyaz Gül de Kartal Tibete, Memleketim filminde de Tarık Akana aşık olan kadını canlandırdı başarılı sanatçı. “Ankara Ekspresi” filmindeki rolüyle Antalya Film Festivali”nde “en başarılı kadın oyuncu” seçilen Akın, MİT eski Müsteşarı Sönmez Köksal’la evlendi. 1980lerin başında sinemaya veda eden sanatçı, yıllar sonra TRTde Geçmiş Bahar Mimozaları adlı televizyon dizisinde çıktı hayranlarının karşısına.
Türk Sinemasının kötü adam rolündeki büyük ismi Erol Taş, 28 Şubat 1928’de Erzurum’un Karaköse ilçesinde dünyaya geldi. Henüz iki yaşında iken, babası Hamza Bey’in ölümü üzerine annesi Nazife Hanım ile birlikte İstanbul’a taşındı. Okul çağında olmasına rağmen ailesine yardım etmek için okuldan ayrıldı ve çeşitli mesleklerde çalıştı. Bunların arasında hamallık, tezgahtarlık sayılabilir. O dönem aynı zamanda boksör de olan Taş, 1947 yılında İstanbul ve Türkiye ikinciliğini kazandı. Yine o yıl askere gitti ve üç yıl askerlik görevini yaptı. Askerden dönünce Cankurtaranda bir iplik fabrikasında çalışmaya başladı.
Erol Taşın sinemaya tesadüf sonucu girişi de o sıralarda oldu. Sinemaya tesadüfi girişini şöyle anlatır sanatçı: Lütfi Akad o bölgede bir film çekiyordu. Biz de işten kaytarıp çekimleri izliyorduk arkadaşlarla. Günlerce süren çekimlerden birinde mahallede oturan birkaç serseri, film ekibine musallat olup onları rahatsız etmeye başladı. Film ekibini korumak için birkaç arkadaşımla birlikte, serserilerle kavgaya giriştik ve Lütfi Bey’in yanında onlara bir güzel dayak çektik. Serseriler toz oldu tabi. Lütfi Akad daha sonra haber göndermiş bana, ‘Bir kavga sahnesi var, gelsin oynasın’ diye. Böylece sinema hayatım başladı. Filmdeki rolümü diğer yönetmenler de beğendi ve ardı ardına teklifler gelmeye başladı.”
Sinemaya ilk 1957 yılında Mümtaz Alpaslanın çektiği Acı Günler filmiyle girdi. Başlangıçta filmlerde figüranlık ve küçük roller ile görüldü fakat kısa zamanda yıldızı parladı. Bir yıl sonra Dokuz Dağın Efesi (1958 – Metin Erksan) filmde bir çobanı canlandırdı. Bu filmi takip eden yıllarda ise, Dikenli Yollar (1958 – Nişan Hançer), Peçeli Efe (1959 – Faruk Kenç), Şoför Nebahat (1960 – Metin Erksan), Köyde Bir Kız Sevdim (1960 – Türker İnanoğlu), Dişi Kurt (1960 – Ö. Lütfi Akad) ve Gecelerin Ötesi (1960 – Metin Erksan) gibi pek çok filmde değişik karakterleri canlandırdı.
Taş’ın oynadığı filmlerdeki rollerden bazı örnekler vermek gerekirse: Hayat Kavgası’nda (1964 – Tunç Başaran) dediği dedik bir baba, Devlerin Kavgası’nda (1965 – Kemal Kan) kötü kardeş, Seveceksen Yiğit Sev’de (1965 – Hüsnü Cantürk) çiftlik sahibi, Sırtımdaki Bıçak’da (1965 – Natuk Baytan) karısı ve sevgilisi tarafından öldürülen bir koca, Son Darbe (1965 – Hicri Akbaşlı) ve Cevriyem’de (1978 – Memduh Ün) bir komiser, Aslanların Dönüşü ve Yedi Dağın Aslanı’nda (1966 – Yılmaz Atadeniz) bir cengaver, İnce Cumali (1967 – Yılmaz Duru), Tutku (1974 – Hüsnü Cantürk), Toprağın Teri (1981 – Natuk Baytan) ve İsyan’da (1979 – Orhan Aksoy) kötü ağa, Maskeli Beşler ve Maskeli Beşlerin Dönüşü’nde (1968 – Yılmaz Atadeniz) bir Meksikalı, Aslan Bey’de (1968 – Yavuz Yalınkılıç) eski bir Rus Generali, Gelin Kız’da (1970 – Orhan Elmas) oba beyi, Kanıma Kan İsterim’de (1970 – Çetin İnanç) idamlık katil, Ök-süzler’de (1973 – Ertem Göreç) dilendirici, Belalılar’da (1974 – Melih Gülgen) çetebaşı, Tatlı Nigar’da (1978 – Orhan Aksoy) zengin bir kasabalı, Çayda Çıra’da (1982 – Yücel Uçanoğlu) zengin bir ağa, Alınyazısı’nda ise (1986 – Orhan Elmas) eski bir külhan beyi olarak çıktı karşımıza. Gerek teknik ve konu, gerekse de sinema dili açısından vasat diyebileceğimiz bu ve benzeri filmlerde Taş, dönem dönem çeşitli roller aldı. Ancak sinemada onu adından sıkça söz ettiren filimler Susuz Yaz, Duvarların Ötesi ve Gecelerin Ötesi oldu.
1960 yılı yapımlı Gecelerin Ötesi, oyunculuk kariyeri için önemli bir fırsat oldu sanatçı için. Henüz sinemaya yeni yeni ısınmaya başlayan Taş, bu filmle Metin Erksan’la tekrar çalışma fırsatı buldu. Ekrem (Erol Taş), bu filmde aynı çevreden gelen, farklı endişe ve tutkularını ortak bir eylemde birleştiren altı kahramandan birisidir. Uzun yıllar bir tekstil fabrikasında işçi olarak çalışmış ancak geriye dönüp baktığında fazla bir yol alamadığını görmüştür. Bu ezik yaşantısından doğan bunalımı, isyanı onu diğer beş arkadaşı ile birlikte soygun fikrinde harekete geçirmiştir. Fakat sistemin hazırladığı son bu filmde de değişmemektedir.
Erol Taş’ın yer aldığı bir başka önemli yapım ise, Necati Cumalı’nın romanından 1963’de Metin Erksan tarafından filme alınan Susuz Yaz oldu. Bu filmde Hülya Koçyiğit ve Ulvi Doğan ile bir üçleme çizen Taş, Osman karakterini canlandırdı. Osman’ın kötülüğü son derece yalındır ve ben merkeziyetçi bir yapı hakimdir. Yıllar önce eşini kaybetmiştir ve hapisteki kardeşinin (Ulvi Doğan) karısına (Hülya Koçyiğit) sahip olmak istemektedir. Etrafındaki herkesten bir nevi intikam almaya başlar ve önce köyün suyunu keser. Suyu alınan köylü ürünsüz kalır, toprağı çoraklaşır. Nasıl susuz kalan toprak halkına ihanet ederse, yıllar önce eşini kaybeden Osman’da bastıramadığı cinselliğine zalimce isyan eder. Tutkusuna yenik düşen Osman’ın bu özelliği doğasındaki ilkelliği ile birleştiğinde doyumsuzluğu tümden ele verir kendini. Osman’ın kötülüğünün temelinde yatan bir diğer önemli nokta ise tarladaki korkuluk ile paylaştığı yalnızlığıdır. Yalnızlığını sadece tutkularıyla bastırabilir. Tutkuları ise onun ölümüne giden yolun hazırlayıcısıdır.
Tarihsel bir süreç içinde değerlendirildiğinde Erol Taş, bir başka önemli rolünü 1964’de Orhan Elmas’ın yönettiği Duvarların Ötesi filminde oynadı. Filmde müebbet hapse mahkum edilen Babaç (Erol Taş), kendisi gibi müebbet yiyen ya da idamlık altı arkadaşı ile hapisten kaçar. Amaçları özgür olabilmek, koğuşun dışında rahat bir nefes alabilmektir. Ancak ‘duvarların ötesi’nde kendilerine seçtikleri sığınak da hapishaneden daha farklı değildir onlar için. Aslında nereye kaçarlarsa kaçsınlar her yer bir hapishanedir onlara. Çünkü sistem tarafından suçlanmış toplum tarafından da dışlanmaktadırlar. Gerçek suçlu kimdir? Babaç ve arkadaşlarının mı yoksa sistemin yanlış dönen çarkı mı?
Ö. Lütfi Akad tarafından 1966’da çekilen Hudutların Kanunu’nun konusu Güneydoğuda bir sınır kasabasında geçmektedir. Toprak verimsizdir ve tek geçim yolu kaçakçılıktır. Kaçakçı olmamak için direnen Yılmaz Güney’in aksine Erol Taş yani Ali Cello çoktan çareyi bu işte bulmuştur bile. Sınırdan kaçak davar geçirmektedir ancak sonunda başlattığı oyuna yenik düşer ve bir çatışmada vurularak ölür. Hudutların sert ve acımasız kanuna karşı Ali Cello’nun kötülüğü bile dayanamamıştır. Taş bu filmde de çoğunluk kötü adam rollerinden birisini alışılagelmiş bir oyun tarzı ile oynamaktadır.
1968’de Nuri Ergün tarafından çekilen Dertli Pınar ise Taş’ın ağa tiplemeleri için örnek gösterilebilir. Mahmutoğlu Hilmi Ağa (Erol Taş) köylünün toprağını çeşitli dalaverelerle hatta silah zoru ile elinden almakta ve etrafındaki herkese hükmetmektedir. Daha fazla toprağa sahip olma tutkusu saplantı halini almıştır. Bunun için yapamayacağı şey yoktur. Ancak her şey planladığı gibi gitmez, bütün çabasına rağmen sonunda yenildiğini anlar ve suçunu itiraf eder. Oyun düzeyinin vasat olduğu bu filmde Taş abartılı olduğu kadar da kontrolsüz bir oyun sergilemektedir.
Sinemada kötü adam rolleri ile bilinen sanatçı, bu tiplerin dışına çıktığı filmlerde, aslında her tür karakteri rahatlıkla oynayabileceğini de ispatlamıştır. Zaman zaman da olsa oynadığı iyi tiplerle seyirciyi şaşırtmıştır. Bir başka Akad filmi olan Anada Taş, bu kez kötülükten kaçmaktadır. 1967’de çekilen ve Türkan Şoray’la başrolü paylaştığı Ana filmi onun az rastlanan iyi adam tiplemeleri için gösterilecek ilginç bir örnektir. Yaptığı balık ağları ile geçimini sağlayan Şevket (Erol Taş), kan davası yüzünden ailesi ile birlikte köy köy dolaşmaktadır. Sinemanın kötü adamı olarak bilinen Taş, filmdeki Şevket tiplemesinde tamamen farklı bir karakter çizmektedir. Kanlısı rolündeki Kadir Savun’la sanki rolleri değişmiş gibidirler. Bu seyirci içinde çok alışılagemiş bir durum değildir. Yıllar süren takibin sonunda Şevket kanlısı Musa (Kadir Savun) tarafından vurularak öldürülür.
Bir başka örnek ise, 1992 yılında çekilen, Mehmet Tanrısever’in yönettiği Sürgün filmidir. Erol Taş, sinemada rol bulduğu bu son filminde, kurtuluş savaşını görmüş yaşamış eski bir çavuşu oynamaktadır. Üniformasını üzerinden hiç çıkarmayan Süleyman Çavuş, göğsünde taşıdığı istiklal madalyası ile de büyük gurur duymaktadır. Çatak köyüne gelen öğretmenin (Bulut Aras) yeniliklerine sıcak bakar, ona yardımcı olur. Hatta köyün muhtarına karşı onu savunur. Öğretmenin köyden sürgün edilmesini engellemek için köy halkıyla birlikte Kaymakamlığa gitse de bu işe yaramaz. Bunun üzerine çavuş gururla taşıdığı istiklal madalyasını çıkarır ve köyden ayrılan öğretmene verir.
Erol Taş’ı 1969 yılı itibariyle Çetin İnanç, 1971’den sonra ise Yılmaz Atadeniz’li macera filmlerinde sıkça görmekteyiz. Yılmayan Şeytan filminde (1968 – Yılmaz Atadeniz) Dr. Şeytan’ı oynar. Dr. Şeytan (Erol Taş), ‘Tanyant’ madenini kullanarak bir robot icat eder. Amacı ürettiği robotlarla dünyayı ele geçirmektir. Ancak filmin sonunda kısa devre yapan robotu tarafından öldürülür. Çeko’nun (1970 – Çetin İnanç) konusu ise 1875 yılında Meksika’da geçmektedir. Ramon isimli eşkıya (Erol Taş), köylülere türlü işkenceler yapmakta ve cinayetler işlemektedir. Bir başka Yılmaz Atadeniz filmi olan Maskeli Beşler ve Maskeli Beşler’in Dönüşü’nde (1968) ise (Erol Taş) yine Ramon ismi ile ancak bu kez Meksikalı bir general rolündedir. Kızıl Maske’de (1968 – Tolgay Ziyal) müze müdürü, Küçük Kovboy’da (1973 – Guido Zurli) çiftlik kahyası, Hakanların Savaşı’nda ise (1968 – Mehmet Arslan) Kubilay Han rollünü oynamaktadır.
Yaklaşık 200 filmde irili ufaklı çeşitli roller alan Erol Taş, oynadığı filmlerin altısında ise başrol oyuncusu olarak karşımıza çıkıyor: Mapushane Çeşmesi (1964-Suphi Kaner), Kanlı Kale (1965-Yavuz Yalınkılıç), Efenin İntikamı (1967-Yavuz Yalınkılıç), Eşkiya Kanı/Hakimo (1968-Yavuz Figenli), Konuşan Gözler (1965-Hicri Akbaşlı), Katırcı Yani Efenin Definesi (1967-Yavuz Yalınkılıç).
45 yıllık oyunculuk yaşamı süresince sinemaya büyük emek veren Erol Taş, bu emeğin bir sonucu olarak; 1965 yılında Duvarların Ötesi ile Antalya Film Festivali’nde, 1967’de İnce Cumali ile yine Antalya Film Festivali’nde, Sahildeki Ceset ile İzmir Film Festivali’nde, Susuz Yaz’daki oyunculuğu ile ise Turizm Bakanlığı ve Meksika Accopulco Festivali’nde en iyi yardımcı erkek oyuncu ödüllerini aldı. Sanatçı, 8 Kasım 1998 günü, Samatya SSK Hastanesinde hayata gözlerini yumdu.
Ezel Akay 1961’de Kastamonu’da doğdu. Boğaziçi Üniversitesi Mühendislik Fakültesi mezunu olan Ezel Akay, birçok tiyatro oyunu, televizyon ve sinema filminde yönetmenlik ve oyunculuk yaptı.
İFR Yapım şirketi’nin kurucu ortağı olarak reklam filmi prodüksiyonlarında 400’den fazla reklam filmine yönetmen olarak imza attı.
“Güneşe Yolculuk”, “Tabutta Rövaşata”, “Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak” gibi uluslararası festivallerde ödül almış filmlerin yapımcılığını üstlendi.
Ferhunde Hanımlar dizisindeki Nermin, Hayat Bağlarındaki Nurhayat ve Cennet Mahallesindeki rollariyle tanınır. Ankara’da çekilen Ferhunde Hanımlar dizisiyle tanınmasının ardından gelen teklifleri değerlendirerek, İstanbul’a yerleşmiştir.
İstanbul doğumlu olan ve henüz 17 yaşındayken tiyatroya başlayan Baykal, ilk oyununda 85 yaşında bir kadını canlandırarak takdir topladı. Ankara Devlet Konservatuvarı mezunudur. Uzun süre Ankara Devlet Tiyatrosu’nda çalıştı. Dizi filmlerde rol almasına rağmen henüz bir sinema filminde oynamadı. Cennet Mahallesi adlı dizideki performansıyla beğeni topladı.
Oynadığı Bazı Tiyatro Oyunları
Romantika Kral Lear Bu Bir Rüyadır Yunus Emre
Filmografisi
Görgüsüzler-2008 Cennet Mahallesi – 2004 Hayat Bağları – 1999 Melek Apartmanı – 1995 Ferhunde Hanımlar – 1993
1943 yılında Sivas’ın Yıldızeli ilçesinde doğan Kadri Şarman, ilk ve ortaokul eğitimini, babasının maarif memurluğu yaptığı Sivas’ın Şarkışla ilçesinde tamamladı. Başöğretmen Ali Faik Şarman 1958 yılında Milli Eğitim Bakanlığı Tayin Terfi Şubesine tayin olunca Ankara’ya geldi. Kadri Şarman, Ankara Atatürk Lisesi ve 1969 yılında da AİTİA’den mezun oldu. 1966 yılında Türkiye Radyoları için açılan sınavda başarılı olarak 3 yıllık bir eğitim sonunda 1969 yılında kadroya geçti. 1969 yılından bugüne kadar TSM ses sanatçılığı görevini aralıksız devam ettirdi.
1993 1998 yılları arasında Türk Sanat Müziği müdürü olarak çalışan Kadri Şarman, birçok yurtiçi ve yurtdışı konserler verdi. Beste çalışmaları da yapan hocamızın TRT repertuarında okunan eserleri bulunmaktadır.
Halen, çeşitli amatör koroları çalıştırarak yetiştirdiği yüzlerce öğrencisi ile musikimize hizmeti devam ettirmektedir. Önceki çalışmalarına ilave olarak; ayrıca kurucusu ve Başkan Yardımcılığı görevini yürüttüğü, Mutlu Yaşam Sevgi Dayanışma ve Hizmet Derneği bünyesindeki “Mutlu Yaşam Türk Sanat Müziği Korosu” kurcusu ve çalıştırıcısı olarak katkılarını sürdürmektedir.
1996 yılında Milliyet gazetesinin açmış olduğu Türk Sanat Müziği beste yarışmasında 4. lük ödülünü alan sanatçımız evli, bir kız, bir erkek çocuk ve bir de torun sahibidir.
Türk Sanat Musikisinin büyük yorumcusu Perihan Altındağ Sözeri, uzun yıllardır yaşamakta olduğu Erenköy’deki evinde 7 Nisan 2008 sabahı hayata gözlerini yumdu.
“Tüm Türkiye, Türk Sanat Müziğini radyolarımızdan onun sesiyle sevmiştir. Ankara Radyosu kadrosuna yaşının küçük olması nedeniyle kendisi için çıkartılan özel bir izinle girdi. O’nu Türkiye çapında şöhrete ulaştıran radyo eğitimine 1949 yılına kadar devam etti. Sahne çalışmaları ve radyo konserleri uzun yıllar aralıksız sürmüştür. Kendisi, Cumhuriyet aydınlanmasının en ünlü sanatçılarındandır.
Yaşamıyla ilgili kısa özgeçmiş; Kendisine Türk Kadınlar Birliği’nin “Cumhuriyete Kendi Alanında Emeği Geçmiş Gururumuz Kadınlarımız” Ödülü’nün sunumu sırasında dağıtılan kitapçıktan alınmıştır.
Perihan Altındağ Sözeri, 1953 yılında Radyo Alemi mecmuasında 20 hafta boyunca yayınlanan “Hayatım” yazı dizisinde ; (sayı 19. 2 Temmuz 1953 ) Sahibinin Sesi plak şirketi müzik şefi Artaki Candan’ı görmek için Ankara’dan trenle İstanbul’a gittiğini anlatır: “Artaki Candan’ın odasına girp karşısına sıralandığımız zaman teyzem elindeki kartı kendisine verdi. Hiç unutmam kartı okuduktan sonra anneme ve teyzeme sıra ile baktıktan sonra “hanginizsiniz efendim” diye sordu. Bahsedilenin bu küçücük zayıf kızın olabileceğini hiç düşünmemişti. Tasrih edilince [açıklanınca] gözlüklerinin üzerinden hayretle beni bir iyi tetkik etti. “Ya, gel bakalım küçük hanım” dedi. Artaki Candan’a (toprağı bol olsun) ; “Yalnız bırakıp gitme bu akşam’ı okudum. Dirseklerini masaya avuçlarını şakaklarına dayamış sessiz dinliyordu. Şarkı bittiğinde masaya damlayan gözyaşlarını gördüm. Kalktı, yanıma geldi ve alnımdan öptü. Israrla gözlerimin içine bakarak “Bir gün memleketin büyük yıldızı olacaksın hiçbir zaman ümitsizliğe kapılma. İstikbal senindir kızım” diye zile bastı, gelen memurla Ermenice bir şeyler konuştu. Biraz sonra önümüzde iki nüsha olarak mukavele duruyordu. Sahibinin Sesi şirketi hesabına on plak dolduracaktım ve plak başına 25 lira olmak üzere 250 lira alacaktım. Parayı teyzeme teslim ettiler. Bizi Teşyi için [yolcu etmek] merdiven başına geldi. Biz aşağı inmeye başladığımız sıra Safiye Ayla ile karşı karşıya geldik.”
Türkiye’nin en başarılı genç kuşak kadın opera solistlerinden Burcu Uyar, bu yıl üçüncüsü yapılan Avrupa Şan Yarışması’nda birinci oldu.
Genç soprano Burcu Uyar, Almanya’nın Mannheim kentinde 7 Ekim 2006 tarihinde gerçekleştirilen Avrupa Şan Yarışması’nda (European Opera Singing Competition DEBUT 2006) seslendirdiği Massene’nin ‘Manon’, Donizetti’nin ‘Lucia’ operalarından aryalar ile seçiciler kurulundan tam puan alarak Avrupa birincisi seçildi. Yarışmada ikinciliği Rus koloratür soprano Olga Peretyatko, üçüncülüğü de Güney Koreli bariton Tae-Joong Yang elde etti.
Genç kuşağın en başarılı opera sanatçıları arasında gösterilen 1978 doğumlu Burcu Duyar, 2006 yılının Ağustos ayında İstanbul’da yapılan 4. Leyla Gencer Şan Yarışması’nda da üçüncü olmuştu.
1996 yılında Hacettepe Üniversitesi Devlet Konservatuarı Opera bölümüne giren Burcu Uyar, İzmir Devlet Operası’nda Offenbach’ın Les Contes d’Hoffmann (Olympia), Ankara Devlet Operası’nda Don Carlos (Voce dal Cielo) operalarında söyledi.
2002 yılında Olympia rolü ile As.Li.Co. yarışmasını kazanan sanatçı, İtalya’da Brescia, Cremona, Como ve Pavia operalarında bu rolü seslendirdi. 2003 yılında Uluslararası İstanbul Müzik Festivali’nde Fazıl Say’ın Metin Altıok Oratoryosu’nu yorumlayan ve 2004 yılında Cnipal Opera Akademisi’ne kabul edilen Uyar, Paris’te Schola Cantarum orkestrası ile konserler verdi. ALDECA yarışmasında birinci oldu.
Avrupa’nın “Mezzo” adlı klasik müzik televizyon kanalınca en değerli “koloratür soprano”lar (zor tiz ses aralıklarını seslendiren) arasında gösterildi.
Avignon ve Marsilya operalarında resitaller, Daniel Tosi yönetiminde konserler veren, Marsilya Opera Orkestrası ile festivallere katılan ve Perpignan Festivali açılışında bir resital veren Burcu Uyar’ın seslendirdiği yapıtlar arasında; Beethoven’ın 9. Senfonisi, Marsilya Operası’nda Donizetti’nin Maria Stuarda (Anna) operası, Mozart’ın Sihirli Flüt (Gece Kraliçesi) operası bulunuyor.
29 Ağustos 1963 tarihinde istanbul’da doğdu. Babası Çetin Emeç, annesi Bilge Emeç, Kardeşi Mehmet Emeç‘tir. Piyanoya Rana Erksan ile başladı. İlk konserini beş yaşında verdi. 1968’de İstanbul Belediye Konservatuvarına girdi. Ferdi Statzer’in öğrencisi oldu, 1978’de Konservatuvarı bitirdi. Salzburg’daki Mozarteum Yüksek Müzik Okulu’nun sınavlarını kazandı, Peter Lang’ın öğrencisi oldu.
12. İstanbul Festivaline solist olarak katıldı. 1983’de Avusturya’da Bösendorfer piyano ödülünü kazanan Emeç, Ayşegül Sarıca ile piyano ve G. Winberger ile kompozisyon çalıştı.
5 temmuz 2000 tarihinde M. Özalp Birol ile evlendi. 12 Haziran 2002 tarihinde kızı selin dünyaya geldi.
Mesleki yaşamı: Doç. Dr. Öğretim Üyesi, Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi, 2004
Yurtiçi ve yurtdışı konserler, resitaller, özel projeler (Sertab Erener, Yavuz Bingöl) beste çalışmaları (enstrümantal ve sözlü eserler), 1996’dan günümüze… (Avusturya, Almanya, İspanya, Yunanistan, İrlanda, İngiltere)
Popular Classics Albümü, Rosslyn Hill Chappel, Londra, 1998 Türk Ordu Senfonisi CD’si ve konserleri, Ankara, 1998 Schumann Albümü, Wigmore Hall, Londra, 1994 Asistan, piyano eğitmeni – Mario Curcio, Londra 1989-1998 Solist Sanatçı, İzmir Devlet Senfoni Orkestrası, 1986-2004 Doçentlik unvanı, Bilkent Üniversitesi, Ankara, 1989 En iyi Ravel yorumcusu ödülü, Fransa, 1988 Kompoziyon ve emprovizasyon çalışmaları, Prof. Gerhard Wimberger, Mozarteum, Salzburg, 1984 Bosendorfer Ödülü, Avusturya,1983 Piyano çalışmaları, Prof. Peter Lang, Elizabeth Leonskaja Mozarteum, Salzburg,1980-1988 İstanbul Belediye Konservatuarı, 1978 Özel dersler, Rana Erksan, Ferdi Statzer, 1967-1974
Suzan Kardeş 1960 yılında Yugoslavya’nın Kosova eyaletinde doğdu. Profesyonel çalışma hayatına 1982’de Hürriyet Gazetesi’nin fotoroman çekimlerinin ve Şan Tiyatrosu’ndaki oyunların saç ve makyajlarıyla başladı.
Birçok sinema, tiyatro, reklam, fotoğraf çekimleri, kliplerde ve sahne çalışmalarında ünlü sanatçılarla makyöz ve kuaför olarak görev aldı.
1995 yılından itibaren BKM’nin tüm tiyatro oyunları, dizi ve konser organizasyonlarının, “Vizontele”, “Vizontele Tuuba”, “Neredesin Firuze” ve “Hırsız Var” adlı sinema filmlerinin saç ve makyaj çalışmalarını üstlendi.
21 yıldır da Sezen Aksu ile sahne showlarına devam ediyor.
Yer aldığı bazı projeler; Hokkabaz, Beynelmilel, Gen, Organize İşler, Bekarlar, Aşk ve Gurur, Hürrem Sultan, Bir Demet Tiyatro, Seni Seviyorum Rosa
2007 yılında Bekriya isminde bir albüm çıkardı.
Bir Kızıl Gonca Bülbül ve Gül Körfezde Akşam Yüce Dağdan Esen Rüzgar Kapıldım Gidiyorum Neyleyim Köşkü Dağlar Dağlar Viran Dağlar Yarim İstanbul’u Mesken Mi Tuttun / Köşküm Var Deryaya Karşı / Alişimin Kaşları Kara Bir Dalda İki Kiraz Ayağına Giymiş Sedef Nalini Şahane Gözler Şahane Batan Gün Kana Benziyor(Şenka’ya) Prozit Kır Çiçeği
‘Soul müziğinin babası‘ olarak tanınan efsanevi şarkıcı James Brown zatürre teşhisiyle kaldırıldığı hastanede 25 Aralık günü sabahı yaşamını yitirdi.
‘I Got You (I Feel Good), ‘Living America’ gibi parçalarıyla dünya çapında tanınan ünlü şarkıcının menajeri Frank Copsidas CNN’e yaptığı açıklamada ünlü şarkıcının haftasonu zatürre teşhisiyle Atlanta’daki Emory Crawford Long Hastanesi’ne kaldırıldığını ve Brown’ın sabah hayata veda ettiğini söyledi. Copsidas, Brown’un öldüğü sırada yanında kadim dostu Charles Bobbit’in bulunduğunu, şarkıcının ailesine haber verildiğini, ancak ölüm nedeninin henüz açıklığa kavuşmadığını kaydetti. Brown 73 yaşındaydı.
Ailenin tek çocuğu olan James Brown, 1933 yılında Güney Caroline’da Barnwell’de dünyaya geldi. Dört yaşında annesiyle babasının ayrılması üzerine teyzesinin yanına yerleşen Brown, ABD’de son 50 yılda müziğe damgasını vuran Elvis Presley ve Bob Dylan gibi sanatçılar arasında yer alıyordu.
Bir neslin idolleştirdiği ve örnek aldığı Brown’un dansı Mick Jagger ve Michael Jackson gibi şarkıcılara esin kaynağı oldu.
David Bowie’nin “Fame”i, Prince’in “Kiss”i ve George Clinton’ın “Atomic Dog”u açıkça, “Out of Sight”, “Sex Machine”, “I Got You (I Feel Good)” ve “Say It Out Loud – I’m Black and I’m Proud” gibi hitlere imza atan James Brown’un ritimlerine dayanıyordu.
Şarkı sözleri ünlü rapçiler Fat Boys, Ice-T ve Public Enemy tarafından kullanılan Brown, küçük yaşta silahlı soyguna karıştığı, çocukluğu ve gençliğini geçirdiği Georgia’da Bobby Byrd ile tanıştı ve Bryd’in daha sonra adını Famous Flames olarak değiştiren grubu Gospel Starlighters müzik hayatına başladı.
1965’de “Papa’s Got a Brand New Bag” ile en iyi R&B şarkısı, 1987’de “Living In America” R&B dalında en iyi şarkıcı, 1992 yılında ömür boyu başarı dalında Grammy kazanan James Brown, 1950’leri sallayan ilk hit şarkısı “Please, Please, Please” ile çıkış yaptı.
Hakkındaki alkol ve uyuşturucu kullandığı iddiaları, üçüncü eşi Adrienne’ye vurduğu suçlaması ışıltılı yaşamındaki lekeler olarak görülen Brown, kendisini şov dünyasının en çalışkan adamı olarak tanımlıyordu.
Müzik yaşamı boyunca 119’un üzerinde şarkı ile 50’nin üzerinde albüm yapan Brown 1992 yılında Grammy Müzik ödüllerinde ‘Yaşam Boyu Başarı’ ödülüne layık bulundu. Efsanevi şarkıcı 2006 yılının Temmuz ayında Türkiye’de konser vermişti.
Adana’da doğdu. Üniversiteye kadar Adana’da okudu.1987 yılında M.Ü. İşletme’yi kazanıp İstanbul’a geldi. Bu yıllarda başlayan şiir sevgisi müzisyenliğiyle birlikte şarkı sözlerine yansıdı.
1992 yılında mezun oldum 1993-1994 yıllarında İ.Ü. Finans bölümünde yüksek lisans yaptı. Tüm bu yıllar boyunca hayatını barlarda gitar çalıp, şarkı söyleyerek kazandı. 1996 yılında Divane, 1998 yılında Esirinim, 2001 yılında Masal, 2003 yılında Sevdiğim Şarkılar ve 2005 yılında Hatırla albümlerini yaptı.
1996 Eylül’ünde “Divane” adlı albümü ile Altın Plak ile ödüllendirildi. 1998 Ekim’inde “Esirinim” adlıalbümle de Türk Sanat Müziği öğeleri içeren “Kuşlar” adlı hit şarkısı ile dinleyici kitlesi genişler. Artık onu Türk Sanat Müziği sevenlerde dinlemektedir.
1926 yılında doğan Neriman Altındağ Tüfekçi, İlkokulu Nene Hatun İlkokulu’nda, Ortaöğretimini Nişantaşı Kız Lisesinde 1942 yılında bitirdi. Liseyi bitirdiği yıl olan 1942’de sınavla 16 yaşında stajyer sanatçı olarak Ankara Radyosu’na girdi.
Türk Halk Müziği’nin bağımsız bir dal olarak ayrılmasından sonra bu ihtisas dalını seçen ilk kişidir. 1949 yılında Yurttan Sesler Korosu Şef yardımcılığına atandı. 1950 yılında repetitörlük ve 1953 yılında solist öğretmenliği ünvanını aldı. 1957 yılında Kadınlar Korosunu kurdu ve yönetti. 1959 yılında İstanbul Radyosu’na atandı. İstanbul Radyosunda solistliğin yanısıra Yurttan Sesler Kadınlar Korosunu kurdu ve yönetti. Türk Müziği Şube Müdür Yardımcılı görevinide yürüttü.
1972 yılında tekrar Ankara Radyosu’na dönerek solistlik ve şeflik görevlerini burada sürdürdü.
İstanbul’da kurulmakta olan Türk Musikisi Devlet Konservatuarı’nın kuruluş çalışmalarına katılmak amacıyla, 1976 yılında TRT’den ayrılarak Konservatuara Kurucu Yönetim Kurulu Üyesi ve Öğretim görevlisi olarak atandı.
Muzaffer Sarısözen‘le evliliğinden Memil Sarısözen (1952) adlı bir oğlu , Nida Tüfekçi ile evliliğinden Gamze ( Tüfekçi) Yazıcı (1958) adlı bir kızı vardır.
Sanat yaşamı boyunca çeşitli görevler üstlenmiş olan Neriman Altındağ Tüfekçi, repertuarında yer alan tüm öğelere ait türkü ve özellikle uzun havaları aslına ve yöre uslubuna uygun yorumuyla solist olarak büyük başarı ve ün kazanmıştır. Zamanın akademik eğitim veren tek kuruluşu olan Ankara Radyosun’da oluşturulan büyük jürilerce yapılan sınavları üstün başarı ile kazanarak ; İlk kadın solist, İlk kadın öğretmen, İlk kadın şef ve bügüne kadar Halk Müziği dalında verilen ilk ve tek kadın artist-öğretmen ünvanlarına layık görülmüştür. Hançere özelliği ve sesinin genişliği yanısıra çok titiz çalışması onun, gerek uzunhavalar gerekse kırıkhavalar konusunda en geniş repertuara sahip Halk Müziği sanatçısı olmasını sağlamıştır. Yüzden fazla derlemesi bulunan Neriman Altındağ Tüfekçi’nin Nida Tüfekçi ile birlikte yazdığı “Memleket Türküleri” adlı bir de kitabı vardır.
Gerek şef ve gerek solist olarak çeşitli radyo ve televizyon konserlerinin yanısıra, Japon Kültür Bakanlığı’nın özel davetlisi olarak Tokyo ve İşikava’da açıklamalı konserler vermiştir. Ulusal ve Uluslararası kongre , rostrum ve sempozyumlarda çeşitli bildiriler sunan Neriman Altındağ Tüfekçi, Halk Müziği ile ilgili değişik konularda konferanslar vermiştir. Bugün Halk Müziği’nin ön sıralarında yer alan sanatçıların çoğu onun öğrencileridir.
İTÜ Türk Müziği Devlet Konservatuarı’nın yüksek ve lisansüstü bölümlerinde öğretim görevlisi ve Danışma Birimi üyesi olarak çalışmalar yapmıştır.
Neriman Altındağ Tüfekçi, 02 Şubat 2009 pazar günü geçirdiği kalp krizinin ardından tedavi altında alındığı İstanbul Florance Nightingale Hastanesi’nde 03 Şubat 2009 tarihinde yaşama veda etmiştir.
BAKAN GÜNAY’DAN BAŞSAĞLIĞI MESAJI Öte yandan, Kültür ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay, Türk Halk Müziği sanatçısı Neriman Altındağ Tüfekçi’nin vefat etmesi dolayısıyla yayınladığı başsağlığı mesajında, Tüfekçi’nin türk halk müziğinin gelişmesine büyük katkıda bulunduğunu bildirdi.
İlk kadın Türk Halk Müziği sanatçısı Neriman Altındağ Tüfekçi, İstanbul Teknik Üniversitesi (İTÜ) Türk Musikisi Devlet Konservatuarı ve Teşvikiye Camii’nde düzenlenen törenlerle son yolculuğuna uğurlandı.
Törende, Neriman Altındağ Tüfekçi’nin kızı Gamze Tüfekçi Yazıcı ile oğlu Memil Sarısözen taziyeleri kabul etti. Tüfekçi’nin Türk bayrağına sarılı naaşının, kırmızı-beyaz karanfillerle süslenen alana konulmasıyla başlayan törende, öğrenci Erdem Alpsoy Kur’an-ı Kerim’den bir ayet okudu.
İTÜ Rektör Yardımcısı Prof. Dr. Ahsen Özsoy’un, sanatçının özgeçmişini okumasının ardından konuşan Türk Musikisi Devlet Konservatuvarı Müdürü Prof. Dr. Cihat Aşkın, okulun kimliğini oluşturan, halk müziğinin temelinde başköşede yerini alan Tüfekçi’yi kaybetmenin üzüntüsünü yaşadıklarını söyledi.
Öğrencileri olarak sanatını ve kişiliğini örnek aldıkları Tüfekçi’nin gösterdiği istikamette yürümeye gayret edeceklerini ifade eden Aşkın, hocasına şöyle seslendi:
“Cumhuriyetimizle adeta yaşıt olan ve halk müziğimizi hanımefendi tarzınızla, yüksek sanat seviyesi taşıyan sahnelere çıkaran ilk kadın sanatçı olarak temsil ettiğiniz değer, sadece okulumuz açısından değil, ülkemiz açısından da bir önem arz etmektedir. Sevgili hocam, daha dün gibi sizi hatırlarım. Yüzünüzden tebessüm hiç eksik olmazdı. Kişiliğinizle sağlam ve dirayetli bir anıt benzeri, bize ve türkülerimize sıcacık kucağınızı açtınız. Kalbiniz bizi ısıttı. Şimdi kara toprağa dönüyorsunuz. Sizin mücadeleniz, toplumumuzda kadının mücadelesi olmuş, ilk kadın solist, ilk kadın öğretmen ve ilk kadın şef olarak müzik tarihimize damgasını vurmuştur. Siz Yurttan Sesler’in anası, kalbisiniz. Sizin sıcacık yüreğinizde bütün türkülerimiz varlığıyla temsil edildi. Kadın sanatçı olarak toplumumuzun sesini duyuran bir varlıktınız ve sizin varlığınız ile yurdumuzun kadınları hep bir ağızdan türkü söyleyerek uğurluyorlar sizi.”
TRT Genel Müdür Yardımcısı Zeynel Koç da Tüfekçi’nin, Türkiye’nin yetiştirdiği önemli ve nadir müzik şahsiyetlerinden biri olduğunu dile getirerek, birçok ilke imza atan Tüfekçi’nin, TRT’de başlayan çalışmalarını öğretim üyesi unvanıyla taçlandırdığını vurguladı.
Neriman Altındağ Tüfekçi’nin, televizyonların olmadığı bir dönemde radyo aracılığıyla Türkiye’nin her tarafına, dağına, taşına sesini duyurduğunu kaydeden Koç, sanatçının, 34 yıldır toplumsal kültürün gelişmesine ve birçok sanatçı yetiştirilmesine katkıda bulunduğunu bildirdi.
‘ADIMIN ÖNÜNE SANATÇI YAZILIYORSA ONUN SAYESİNDE’ Sanatçı Arif Sağ da İstanbul’a 1960 yılında geldiğini ve bir yıl sonra Neriman Altındağ Tüfekçi ile tanıştığını belirterek, bunun, Anadolu’dan İstanbul’a gelen binlerce insanın hayalini bile kuramayacağı bir tanışma olduğunu söyledi.
Sağ, “O günden bu güne kadar biz o aile birçok şey paylaştık. Belki bugünlerde eğer Türkiye’de adımın önüne sanatçı yazılıyorsa o aile bunun sebebidir. Belki o aile ile tanışmasaydım başka işler yapacaktım” dedi.
Nida ve Neriman Tüfekçi’nin, kendisi gibi birçok insanı doğru yönlendirdiğini ifade eden Sağ, Tüfekçi’nin çok nazik ve ciddi bir tavrı olduğunu, herkese soyadı ile hitap ettiğini anlattı.
“Bana bir hoca gibi, aynı zamanda bir ana gibi davrandı” diye konuşan Sağ, kendisini yıllarca Tüfekçi’nin iki çocuğunun ağabeyi olarak hissettiğini söyledi.
Arif Sağ, Tüfekçi’ye layık olup olmadığını, onların koyduğu ilkeleri uygulayıp uygulayamadıkları konularının, önümüzdeki dönemlerde tartışılacağını dile getirerek, sözlerine şöyle devam etti:
“Bugünkü yozlukta payımız var mı, yok mu? Biz kültürümüz yozlaşırken, onların bize öğrettiklerini, onların o gün verdikleri kavgayı biz bugün verebiliyor muyuz? Bunları ileride tartışacağız. Şimdi onun arkasından üzülüyoruz ama benim sevindiğim bir başka yan var. Bir kültür mirası bırakarak gitmesinin önemli bir yanı var. Yarın bir şeyler tartışırken o mirasın üzerinden tartışacağız. Ben anamı kaybettim gibi hissediyorum.”
TÜFEKÇİ’NİN SESİNDEN TÜRKÜLER Törende daha sonra Neriman Altındağ Tüfekçi’nin sesinden “Kışlalar doldu bugün/Doldu boşaldı bugün/Gel kardaş görüşelim/Ayrılık oldu bugün” türküsü dinlenildi. Bu sırada törene katılanların gözyaşlarını tutamadığı görüldü.
Tören, İTÜ Türk Musikisi Devlet Konservatuvarı Orkestra ve Korosu’nun, “tekbir” ve “salatı ümmiye”yi seslendirmesiyle sona erdi.
Sanatçı Neriman Altındağ Tüfekçi’nin cenazesi, duaların ardından öğrencilerinin omuzlarında Teşvikiye Camisi’ne götürülmek üzere cenaze arabasına taşındı.
Konservatuvar’da ki törene, aralarında Belkıs Akkale, Yücel Paşmakçı, Can Etili, Nevzat Atlığ, Zafer Gündoğdu, Erdal Erzincan, Celal Yarıcı, Aysun Gültekin, Erol Parlak, Erol Köker, Tolga Sağ ve Sevcan Orhan’ın da bulunduğu sanatçılar ile yakınları, çalışma arkadaşları ve öğrenciler katıldı.
İKİNCİ TÖREN TEŞVİKİYE CAMİİ’NDE Tüfekçi için Teşvikiye Camii’nde düzenlenen törende de, kızı Gamze Tüfekçi Yazıcı, damadı Öcal Yazıcı ve torunu Emir Ali Yazıcı ile oğlu Memil Sarısözen taziyeleri kabul etti.
Törene, DSP Genel Başkanı Zeki Sezer, İstanbul Kültür ve Turizm Müdürü Ahmet Emre Bilgili ve Şişli Belediye Başkanı Mustafa Sarıgül’ün yanı sıra aralarında Mustafa Sağyaşar, Ali Rıza Binboğa, Selahattin Alpay, Arif Sağ, Esat Kabaklı, Ümit Tokcan, Zafer Gündoğdu, Hüsamettin Subaşı, Mustafa Keser, Orhan Hakalmaz, Gökhan Tepe’nin de bulunduğu çok sayıda sanatçı ile akademisyen katıldı.
Törene, Kültür ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay, CHP Genel Başkanı Deniz Baykal ve TRT Genel Müdürü İbrahim Şahin de çelenk gönderdi.
Neriman Altındağ Tüfekçi’nin Türk bayrağına sarılı tabutu, öğle namazından sonra kılınan cenaze namazının ardından omuzlara alınarak cenaze arabasına taşındı. Tüfekçi’nin cenazesi, Zincirlikuyu Mezarlığı’na defnedildi.
28 Mayıs 1968’de Avustralya’nın Melbourne kentinde dünyaya gelen Kylie Minogue, oyunculuk kariyerine 1979 yılında, henüz 11 yaşındayken, “Skyways” isimli bir televizyon dizisiyle başladı. Sonra sırasıyla bir çocuk programı olan “The Henderson Kids”‘e oradan da ünlü dizi “Neighbours”a geçiş yapan Minogue, bu dizide kazandığı popülerlik sayesinde şarkıcılık kariyerine başladı.
İlk olarak yerel bir plak şirketi olan Mushroom Records’dan çıkan toplama albümde şarkı söyleyen genç kız; Mushroom Records’ın bir şekilde Londra’lı hit fabrikaları Stock, Aitken ve Waterman ile irtibat haline geçmeleri sonucu “I Should Be So Lucky” şarkısını söylemeye hak kazanan şanslı insan oldu. Bu şarkı, Minogue’un hem Avustralya hem de İngiltere listelerinde bir numaraya oturmasını sağladı.
Bu şarkının başarısından sonra Minogue, aynı takımla albüm çalışmalarına başladı ve albüm de beklenen başarıya ulaşınca, Minogue’un şöhret yolu tamamen açılmış oldu. Kylie Minogue, ilk üç albümü boyunca, hem şarkı sözleri hem de görüntüsü adına şirin ve masum imajını sarsacak bir şey yapmadı ve insanlar onu “iyi kalpli komşu kızı” olarak tanıyıp sevdiler. Ama 1990’lı yıllara geldiğinde Kylie Minogue, kadınlığının farkına vardı ve eğer güzelliğini kullanırsa önünde daha açılacak pek çok kapının olduğu gerçeğini kavradı.
Londra’lı dans müzik şirketi DeConstruction’dan yayınladığı birbirinden farklı ama başarılı iki albüm, Kylie’nin farklı bir yönünü ortaya çıkardı; artık o Avrupa’da çok ünlü, tatlı pop şarkıları söyleyen şeker kız gitmiş, yerine bir kadın olarak gücünün ve ne istediğinin farkında olan seksi bir diva gelmişti. Minogue’un bu değişimine neden olan en önemli faktörlerden biri de o zamanlar sevgilisi olan ünlü rock grubu INXS’in şarkıcısı Michael Hutchence olmuştu. Kylie Minogue bu “kendini arama” dönemi içinde Nick Cave’le de iki tane düet yaparak saygınlığını artırdı.
2000 yılında ünlü İngiliz grup “Pet Shop Boys” aracılığıyla Parlophone şirketine geçiş yapan Kylie Minogue, “Light Years” albümüyle Pop müzik kariyerine kaldığı yerden devam etti. Albümden çıkan single “Spinning Around” hem İngiltere hem de Avustralya’da bir numaraya çıkarak, Kylie’nin yaşlandıkça güzelleştiğini ve kalitesinin arttığını vurguladı.
Geçtiğimiz 2002 yılının başları ise Kylie’nin kariyerinde dönüm noktası olan bir olaya tanıklık etti: son albümü “Fever”ın yayınlanmasına. Bu albümden çıkan ilk single “Can’t Get You Out of My Head”, deyim yerindeyse listelerde tozu dumana kattı ve dünya çapında çok büyük bir hit haline geldi. Kylie, artık kariyerinin olgunluk çağını yaşıyordu ve hemen hemen herkes ona ya hayran ya da aşıktı (pop müziğin karliçesi Madonna bile bir ödül töreninde sahneye üzerinde ‘Kylie’ yazan bir bluzla çıkmıştı).
Tıpkı Madonna gibi Kylie Minogue da, ister şarkıları, ister klipleri, isterse özel hayatıyla olsun, her daim gündemde kalmayı bilerek popülaritesini asla düşürmedi ve güzelliği kadar zekasıyla da hayranları arasında hep bir numarada kalmayı bildi.
Heavy Metal’in büyük isimlerinden Ozzy Osbourne 3 Aralık 1948’de İngiltere’nin Birmingham kentinde dünyaya geldi. Gerçek adı John Osbourne olan “Ozzy”, 1979’da Black Sabbath’tan ayrıldı. Davulda Uriah Heep’ten Lee Kerslake, basta Bob Daisley, gitarda Quiet Riot’tan Randy Rhodes, Ranbow’dan basçı Bob Daisley ve Uriah Heep’ten davulcu Lee Kerslake ile birlikte Blizzard of Ozz’u kurdu. İlk albümüyle oldukça büyük bir başarı elde eden Ozzy, sahne performansı ile de oldukça büyük ilgi görüyordu. Alice Cooper benzeri bir çizgide ilerliyor, gizemli ve ürkütücü sahnesiyle izleyicileri avcunun içine alıyordu.
1981 yılında Kerslake ile Daisley ayrıldı, davula Tommy Aldridge, basa da Rudy Sarzo geçti. Bu kadro ile Aleister Crowley’nin otobiyografisi üzerine kurulu olan ikinci albüm “Diary of a Madman” piyasaya çıktı. Ancak 1982 yılındaki turne devam ederken 25 yaşındaki gitarcısı Randy Rhodes bir uçak kazasında öldü ve Ozzy Osbourne psikolojik açıdan büyük bir yıkım geçirdi. Onun yerine geçen Bernie Torme ile turne tamamlandı. Turne sonrası gruba gitarda Night Ranger elemanı Brad Gillis katıldı.
1982 sonunda grubu yenilemeye karar veren Ozzy Osbourne, gitara Rough Cutt’in eski elemanı Jake E. Lee’yi, klavyeye Don Airey’yi, 1983 ortalarında da Aldridge’in yerine Carmine Appice’i alarak yola devam etti. Bu kadro ile yaptığı “Bark at the Moon”, büyük bir başarı elde etti. 1984 yılında Appice ayrıldı ve Aldridge gruba geri döndü. Fakat giderek artan bir başarı elde eden Ozzy Osbourne, alkol sorunu yaşamaya başladı. 1985 yılında Airey ve Aldridge gruptan ayrıldı. Daisley ise sadece stüdyo kayıtlarına eşlik etmek üzere anlaştı. Bunun üzerine Osbourne, grubu başta Phil Soussan, davulda Randy Castillo ile takviye etti ve 1986 yılında “The Ultimate Sin” albümünü yayınladı.
Jake E. Lee 1987’de gruptan ayrıldı ve yerine genç bir müzisyen olan Zakk Wylde geçti. 1988’de “No Rest for the Wicked” albümünü yaptıktan sonra 1989-1990 yıllarını turnede geçirdi. 1991 yılında “No More Tears” albümünü çıkarttı. 1994 yılında Grammy ödülünü kazanan Ozzy Osbourne, 1995 sonunda “Ozzmosis” isimli son stüdyo albümünü yaptı, ardından gelen beş yılı konserlerle, konser albümleri ve toplama çalışmalarla geçirdi. Öte yandan Amerika’da şarkı sözlerinden dolayı mahkemeye verildi, ancak sonunda aklandı. Sansür kurullarının daimi hedefi olarak bu tip sorunları sürekli yaşadı, Tommy Aldridge, Randy Rhoads, Brad Gillis, Rudy Sarzo, Carmine Appice gibi rock dünyasının en büyük müzisyenleri ile çalıştı.
Özelliklerini ortaya çıkardığı gitarcılarından hemen hemen hepsi iyi örnekler sergileyen elemanlardı ve hepsi isim yapmayı başardı, ancak Ozzy Osbourne’dan ayrıldıktan sonra aynı başarı çizgisini yakalayamadılar. Ozzy Osbourne gerek şarkı sözleri, gerek müzikal yapısı, gerekse sahne dekor ve gösterileriyle rock’ın gelişiminde çok etkin bir rol oynadı ve klasikleşen albümlere imza attı.
Ozzy Osbourne, aile hayatını MTV’de yayınlanan ve izlenme rekorları kıran “The Osbournes” adlı sitcomda dünya ile paylaşıyor. Birinci sezonunu çok büyük başarıyla tamamlayan dizi için, 5 sezonluk ve 60 milyon dolarlık bir anlaşmaya yeni imza atıldı. Bütün aile deli. Evde küfürsüz laf edilmiyor. Ozzy peltek konuşması, titrek elleri ve zombi gibi yürüyüşü ile tatlı bir amcaya dönüşmüş durumda.
1992 yılında rol aldığı ” Proof ” filmiyle En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalında Avustralya Film Enstitüsü Ödülü’nün sahibi olan Russel Crowe, bir sonraki sene ” Romper Stomper ” ile aynı enstitüden bu sefer En İyi Erkek Oyuncu ödülünü aldı. Sadist bir Nazi liderini canlandırdığı filmdeki olağanüstü performansı ile bir anda dikkatleri üzerinde toplayan aktör, 1994 yapımı ” The Sum of Us ” filminde utangaç, şirin bir homosexüel genci canlandırdı.
